Հայաստանում արտագաղթը շարունակում է հասարակության մեջ լուրջ մտահոգությունների առիթ դառնալ` ի տարբերություն երկրի ղեկավարության, որն արտագաղթը համարում է սովորական երևույթ` հատուկ ոչ միայն Հայաստանին: Եվ որքան էլ սոցիոլոգները արտագաղթի մասին մտահոգիչ թվեր են ներկայացնում` իշխանությունները փորձում են հուսադրել, թե գնացողները հիմնականում մեկնում են արտագնա աշխատանքի և վաղ թե ուշ վերադառնալու են հայրենիք:

Սկիզբը` թիվ 17,18
Առողջության ապահովագրությունը կոչված է մարդուն ազատագրել բժշկական ծառայությունների համար ֆինանսական քաշքշուկների մեջ ընկնելու տհաճությունից: Սակայն Հայաստանում բուժօգնության դիմած մարդն ազատվո՞ւմ դրանից, անգամ եթե ապահովագրել է իր առողջությունը և նրան խոստացել են, որ ֆինանսական բոլոր հարցերը կարգավորվելու են ապահովագրական ընկերության և բուժհիմնարկի միջև` առանց հաճախորդի մասնակցության, և նա ստիպված չի լինելու բժշկի և բուժքույրերի խալաթների գրպանները գումարներ դնել:

Սկիզբը` թիվ 17-ում
Բժիշկներ` առանց առողջության ապահովագրության
Գաղտնիք չէ, որ Հայաստանում առողջության պահպանման հարցը մինչ վերջերս ոչ պետության, ոչ քաղաքացիների բավարար ուշադրությանը չէր արժանանում` տարբեր պատճառներով, որոնցից թերևս ամենածանրակշիռը ֆինանսների բացակայությունն է: Այդ անտարբերության հետևանքով երկրում նկատվում է բազմաթիվ հիվանդությունների երիտասարդացում և անբուժելի հիվանդությունների թվի կտրուկ աճ:

Մարդու ամենամեծ հարստությունը առողջությունն է, այն կորցնելու վտանգը թերևս ամենասարսափելին է: Ահա թե ինչու քաղաքակիրթ աշխարհում մարդիկ նախապես հոգ են տանում իրենց հնարավոր հիվանդություններից, դժբախտ պատահարներից, վնասվածքներից ապահովագրելու մասին: Ապահովագրության սկզբունքն այն է, որ յուրաքանչյուր ոք ապահովագրական ընկերությանը վճարում է որոշակի գումար, արդյունքում գոյանում է բավականին մեծ գումար, որից հետագայում կատարվում են վճարներ պատահարների կամ հիվանդությունների դեպքում:

ՀՀ կառավարության` 2000 թ. նոյեմբերի 25-ի «Երևան քաղաքի Հյուսիսային պողոտայի կառուցապատման ծրագրի մասին» թիվ 774 որոշմամբ շինարարական լայնածավալ աշխատանքներ սկսվեցին, ինչը որոշակի վնաս հասցրեց թե մայրաքաղաքի պատմամշակութային ժառանգությանը, թե Կենտրոն համայնքի հարյուրավոր ընտանիքների` նրանց զրկելով սեփական տանիք ունենալու իրավունքից:

Հայոց ցեղասպանության 100-ամյակի կապակցությամբ Հայաստանի ազգային արխիվն անցած տարի նախաձեռնեց ցեղասպանությունից փրկվածների` այդ ոճրագործության և իրենց պատուհասած դժբախտության մասին եզակի արխիվային վկայությունների ու հուշերի հրատարակման գործը: 2012 թ. հոկտեմբեր-նոյեմբեր ամիսներին ընթերցողների դատին հանձնվեց այդ փաստաթղթերի հիման վրա կազմված «Հայոց ցեղասպանությունն Օսմանյան Թուրքիայում: Վերապրածների վկայություններ:

Սոնա Դաշտոյանի՝ անկողնուն գամված հիվանդ աղջնակի մասին մեր թերթի հրապարակումները մեծ արձագանք ունեցան, ինչի մասին չենք կարող ուրախությամբ չխոսել, թեև առիթն անչափ ցավալի է: Տարբեր մարդիկ են զանգահարում և գրում մեզ, խնդրում տալ Սոնայի հաշվեհամարը կամ ծնողների հեռախոսահամարը, որպեսզի կարողանան դրամական օգնություն փոխանցել երեխայի առողջության ու կյանքի փրկության համար, ինչը երաշխավորել է Գերմանիայի «Հեգաու-Յուգենդվերք» նյարդաբանական վերականգնողական բժշկական կենտրոնը:

Վերջերս Իրանում` Բուշերի ատոմակայանից քիչ հեռու տեղի ունեցած երկրաշարժը հերթական անգամ մտածելու տեղիք տվեց, թե որքանով է հուսալի Մեծամորում կառուցված հայկական ատոմակայանը, որի մասին այսօր ասում են, թե իր դարն ապրել է: Դեռևս երկու տարի առաջ ՀՀ էներգետիկայի և բնական պաշարների նախարար Արմեն Մովսիսյանը հայտարարել էր, թե հայկական ատոմակայանը գտնվում է Ատոմային էներգիայի միջազգային գործակալության (ՄԱԳԱՏԷ) անմիջական հսկողության տակ և մինչ օրս ատոմակայանի անվտանգության հետ կապված որևէ խնդիր չի եղել:

Մեր խնդրանքով Մեծամորի ատոմակայանի անվտանգության և Հայաստանում ատոմային էներգետիկայի հեռանկարների մասին իրենց կարծիքներն են հայտնում «Սեյսմիկ պաշտպանության ազգային ծառայություն» գործակալության ղեկավար Հրաչյա ՊԵՏՐՈՍՅԱՆԸ, բնապահպան, «Էկոլուր» հասարակական կազմակերպության նախագահ Ինգա ԶԱՐԱՖՅԱՆԸ և ՀՀ հանրային խորհրդի նախագահ Վազգեն ՄԱՆՈՒԿՅԱՆԸ:
Հրաչյա ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ

2012 թ. ապրիլին «Սուրբ Աստվածամայր» բժշկական կենտրոնում կույրաղիքի վիրահատությունից հետո հաշմանդամ դարձած և այժմ արտասահմանյան բժշկական լուրջ օգնության կարիք ունեցող Սոնա Դաշտոյանի մասին մեր թերթում հոդված հրապարակելուց հետո խմբագրություն զանգահարեց թոշակառու մի կին` տիկին Վալյան, ում շատ էր վշտացրել փոքրիկի ծանր վիճակը: Նա սրտի ցավով կարդացել էր հոդվածը և ցանկություն հայտնել իր լուման ներդնել Սոնայի  կյանքի փրկության, առողջության վերականգնման գործում: