‹‹Ամենաճիշտ հարցերը միամիտ են: Ամենածիծաղելիները` լուրջ: Ամենահիմարները` խելացի: Ամենապարզերը` բարդ: Ամեն ինչ հնարավոր չէ իմանալ, թեև շատ ենք ցանկանում: Պետք է փնտրել պատասխանները: Մեր ծրագիրը կօգնի ձեզ››: ռուսական Առաջին ալիքն այսպես է ներկայացնում իր` ‹‹Ուզում եմ իմանալ›› ճանաչողական ծրագիրը:
 Այս հարցերի պատասխանները գտնելու համար  ծրագրի հաղորդավար Միխայիլ ՇԻՐՎԻՆԴԸ շրջել է աշխարհի կեսը: Անցած շաբաթ ռուսաստանյան հանդիսատեսի` Հայաստանի հանդեպ հետաքրքրությունը Շիրվինդին մեր երկիր հասցրեց: Որ ‹‹Ուզում եմ իմանալ›› ծրագրի հաղորդավարը զարմանալիորեն հետաքրքիր և սրամիտ զրուցակից է` անձամբ հասցրի համոզվել Հայաստանի մասին նկարահանվող քսանմեկ և քսաներկու սյուժեների նկարահանումների միջակայքում: Այդ և այստեղ նկարահանված մնացած սյուժեները շուտով կարող ենք դիտել հայերի սիրելի ռուսաստանյան Առաջին ալիքով: – - Միխայիլ Ալեքսանդրովիչ, առաջին անգամն ե՞ք Հայաստանում:
– - Ոչ, Հայաստանում արդեն եղել եմ, բայց շատ վաղուց`  30 տարի առաջ, այդ ճամփորդությունն իմ դասընկեր Արմեն Սարգսյանն էր կազմակերպել: Միակ բանը, որ տպավորվել է` համատարած շատակերության մթնոլորտն էր: Մեզ` իններորդ երեք դասարանի այստեղ տարբեր համեղ ուտելիքներով էին կերակրում: Ի դեպ կերակուրն ամենաուղիղ կապն ունի այս անգամ ձեր հիասքանչ երկիրը գալու հետ. իմ փոխարեն պետք է Դմիտրի Դիբրովը գար (մեր ծրագրին բազմաթիվ ճանաչված մարդիկ են մասնակցում, ովքեր աշխատում են սեփական ժամանակացույցով): Չնայած հաղորդավարը ես եմ` ‹‹առաջին գիշերվա›› իրավունքը նրանց եմ զիջում, իսկ ինքս մեկնում եմ ուղևորության, եթե նրանք որևէ պատճառով այդ պահին չեն կարող մեկնել:
Ինչ վերաբերում է Դիբրովին` նա շատ էր ցանկանում Հայաստան մեկնել, որտեղ մեկ անգամ չէ, որ եղել է: Բայց ‹‹Ինչպես միլիոնատեր դառնալ›› հաղորդման նկարահանումները պետք է սկսվեին Հայաստանից վերադառնալուց անմիջապես հետո: Ի վերջո Դիբրովը հայտարարեց, որ Հայաստան իր յուրաքանչյուր ուղևորությունն ավարտվում է նրանով, որ կոստյումներից ոչ մեկը վրան չի լինում, որոշեց մնալ Մոսկվայում. մարդն իրատեսորեն գնահատեց, թե ինչ հետևանք կարող է ունենալ հայկական հյուրասիրությունը: Այդ պատճառով ես եկա: Եվ անսահման ուրախ եմ, քանի որ Հայաստանն ինձ պարզապես ապշեցրեց` այստեղ ամեն ինչ ինձ շատ դուր եկավ:
– - Տեղյակ եմ, որ որևէ երկիր ուղևորվելիս ժամանակ չեք կորցնում և միանգամից մի քանի սյուժե եք նկարահանում, որոնք հետո տարվա ընթացքում ցուցադրում եք: Հայաստանո՞ւմ էլ էին նկարահանումները նույն սկզբունքով արվում:
– - Հենց այդպես: Մեկ շաբաթվա ընթացքում 23 սյուժե ենք նկարահանել, որոնք կցուցադրենք մեկ տարվա ընթացքում: Օրինակ` նյութ նկարահանեցինք հայկական ‹‹Բերդ›› պարի մասին, բայց ձեր տղաներն այնքան գեղեցիկ, տպավորիչ պարեցին, որ մենք որոշեցինք մեկ նյութ ևս պատրաստել, այս անգամ` ‹‹Քոչարի›› պարի մասին:
 –- Շատ եք ճամփորդում: Քարտեզին դեռ մնացե՞լ են երկրներ, որտեղ չեք եղել:
 -– Այո, և դրանք շատ են: Իսկ ընդհանուր առմամբ ինձ հաջողվել է շուրջ 70 երկրներում լինել, որոշներում` մի քանի անգամ: Ամսվա վերջին Ռումինիա պետք է մեկնեմ, այնտեղ դեռ չեմ եղել: Որքան էլ զարմանալի է` Լեհաստանում ևս չեմ եղել: Ի դեպ այդ բացը մոտ ժամանակներս ուղղելու հնարավորություն ունեի` ընկերներս հրավիրել էին ֆուտբոլի Եվրոպայի առաջնության մի քանի խաղ դիտել, բայց ծանրաբեռնվածության պատճառով ստիպված եղա հրաժարվել:
 - Հաղորդման ժամանակ պատահե՞լ է, որ չկարողանաք հեռուստադիտողի հարցերի պատասխանները գտնել:
 -– Ոչ, նման բան դեռ չի եղել, մենք միշտ պատասխաններ գտնում ենք: Անգամ այնպես է լինում, որ ստիպված բարդացնում ենք հեռուստադիտողների հարցերը: Երբեմն նրանցից հետևյալ բովանդակությամբ նամակներ ենք ստանում. ‹‹Պատմեք, Հայաստանում ի՞նչ կա-չկա››: Մարդը հավանաբար ինչ-որ ժամանակ եղել է Հայաստանում և հիմա ցանկանում է իմանալ, թե այնտեղ ինչ փոփոխություններ են կատարվել: Նման հարցերը մենք վերափոխում ենք, որոշակիացնում, բնականաբար, մեր հաղորդման ձևաչափի շրջանակներում:
– - Ամենահիմար հարցերը խելացի են լինում, այնուամենայնիվ ձեզ երևի չափից դուրս անհեթեթ հարցեր էլ են ուղղում: Նման վիճակից ինչպե՞ս եք դուրս գալիս:
– - Սարսափելի է խոստովանելը, բայց մեր հաղորդումն արդեն ճշմարտության վերջին օղակն է դառնում: Պատահում է` հեռուստադիտողներն ինձ հարցնում են` Աստված կա՞: Ստիպված պատասխանում եմ, որ նման սյուժե մենք դեռ չենք նկարահանել, գուցե մի օր դա էլ անենք...
– - Իսկ ամենահետաքրքիր, ամենագեղեցիկ սյուժեն կարո՞ղ եք մտաբերել:
– - Դժվար հարց է, որովհետև աշխատանքային օրվա ընթացքում մենք միջինը հինգ սյուժե ենք նկարահանում, հինգ տարվա գոյության ընթացքում` 5    000-ից ավելի սյուժե: Հիմա կհարցնեք, և ինձ համար դժվար կլինի հիշել Հայաստանում այս շաբաթվա ընթացքում նկարահանած բոլոր սյուժեները: Հարցն այն չէ, որ ես այդքան ապուշ եմ, պարզապես նկարահանման շաբաթն իսկական շիլափլավ էր, և դժվար է կենտրոնանալ որևէ սյուժեի վրա: Որոշ ժամանակ անց դրանք բյուրեղանում են գիտակցության մեջ և երկար ժամանակ հիշվում:
– - Այսինքն հիմա իմաստ չունի հարցնել, թե Հայաստանում նկարահանված 23 սյուժեներից որ մեկն է տպավորվել:
 -– Հաստատ` մի հարցրեք: Միայն կասեմ, որ նկարահանման ժամանակացույցն արտակարգ հագեցած էր: Իսկ ընդհանրապես` հայկական բոլոր սյուժեները գեղեցիկ և հյութեղ են ստացվել: Պատահում է` մեկնում ես ինչ-որ բարեկեցիկ երկիր, օրինակ Բելգիա, և այնտեղ ստիպված լինում չեղած տեղից սյուժե քամել, փշրանքներից հավաքել: Իսկ Հայաստանում մեծ կտորներով կտրում ես, բայց կույտը դեռ մնում է: Դա նրանից է, որ այստեղ ժողովուրդը վառ է, գույները լավն են, կյանք կա շուրջբոլորը: Այստեղ ուր էլ նայես` աչքդ շոյվում է: