Օրերս մայրաքաղաքի Կենտրոն համայնքի շենքերից մեկի բակային տարածքում մանկական մարզահրապարակի բացում էր. հրաշալի նախաձեռնություն, որին ներկա էին քաղաքապետ Կարեն Կարապետյանը, թաղապետ Գագիկ Գյանջումյանը և այլ պաշտոնյաներ:

Արարողությունը նույնքան հրաշալի վերջաբան էր գուշակում, եթե... Ախ, այս «եթե»-ները միշտ փչացնում են ամեն ինչ: Իսկ «եթե»-ն Կողբացի 42, Պուշկինի 40, Տերյան 19, 23, 25 և Լալայանց 37 (դերասանների շենք) շենքերի բնակիչների` պաստառներով ներխուժումն էր տոնական տարածք: Զարմացա՞ք: Քաղաքային իշխանություններն էլ պակաս զարմացած չէին` ինչ-ինչ` այս անգամ միայն դրվատանքի արժանի գործ է արված: Հաստատ թյուրիմացություն է, գուցե հասցե՞ն են շփոթել: Պարզվում է` ոչ, ամենևին էլ թյուրիմացություն չէ, և մարդիկ հատուկ եկել են պարոն Կարապետյանի տրամադրությունը փչացնելու: Այլընտրանք չկար. քաղաքապետը հետևեց բնակիչների պահանջին` գնալ իրենց բակ` սեփական աչքերով տեսնելու կատարվողը: «Իրենց բակը» գտնվում է վերոհիշյալ շենքերի միջև: Հիշեցնենք` դա բակային այն տարածքն է, որը ճանաչվել էր օտարման ենթակա` բացառիկ գերակա հանրային շահից ելնելով: Ամիսներ առաջ, երբ երեխաների նախկին խաղահրապարակում կառուցապատման աշխատանքները նոր էին փորձում սկսել, մենք թերթում այս մասին ահազանգել էինք: Այն ժամանակվա գլխավոր ճարտարապետ Միքայել Հասրաթյանը նույնիսկ խոստացել էր գալ, նայել (այդպես էլ չիմացանք` հասցրե՞ց, թե այդ առաքելությունը փոխանցեց նախորդ-հաջորդին` Նարեկ Սարգսյանին): Այնուհանդերձ շինաշխատանքներն սկսվել են, և բնակիչներն արդեն վայելում են բոլոր հաճույքները. շինարարական փոշով ներծծված «օդ» (պայմանականորեն այսպես անվանենք այն գազը, որն ստիպված են շնչել շրջակայքի ապրողները) և աղմուկ:
Երբ բնակիչների ուղեկցությամբ քաղաքապետը բակ մտավ` նորաբաց մարզահրապարակից հետո այստեղ պատկերն ինչ խոսք` ճնշող էր, և տպավորությունն այնպիսին էր, կարծես քաղաքապետը մինչ այդ չգիտեր կամ չէր պատկերացրել, թե ինչ փաստաթղթի տակ է ստորագրել` թույլատրելով իրականացնել այդ «բացառիկ կարևոր» օբյեկտի կառուցապատումը` մի քանի շենքերի ընդհանուր բակում:
Չգիտեմ` նման հարցերում համոզողնե՞րն են կարողանում լավ համոզել, թե մեր պետական այրերն են դյուրահավատ, որ շատ հաճախ այնպիսի աղաղակող անարդարությունների ենք ականատես լինում, ակամա հարց է առաջանում. «Բա չե՞ն տեսնում»: Այո, ամենայն հավանականությամբ չեն տեսնում և չեն լսում, որովհետև հենց որ տեսնում են (լսածին չի կարելի hավատալ)` արձագանքը չի ուշանում: Այդպես եղավ Կորյունի փողոցի հրդեհված տների բնակիչների հետ. մեկ ամիս ասում էին, աղաղակում էին, օգնություն էին խնդրում, լսող չկար, բայց հենց որ քաղաքապետն անձամբ գնաց դեպքի վայր, տեսավ, թե ինչ է պատահել, մեկ օրում շրջադարձ կատարվեց, և բնակիչները հայտնվեցին քաղաքապետարանի ուշադրության կենտրոնում, ինչն էլ մեզ գրեթե համոզում է, որ նրանց խնդիրը մոտ ապագայում կլուծվի: Այս դեպքում ևս. քաղաքապետն անմիջապես հրահանգներ է տվել Կենտրոնի թաղապետին` հանդիպել և լսել բնակիչներին (ահա թե ինչ` առաջ ուղղակի լսելու հրահանգ չեն ունեցել...), նաև խոստացել, որ առաջիկա երկու շաբաթվա ընթացքում հարցը կքննարկվի բնակչության ներկայացուցչի մասնակցությամբ: Նաև մտահոգություն է հայտնել, որ կառուցապատողը (ի դեմս Սամվել Մայրապետյանի գլխավորած «Լոկալ Դևելոփերս» ընկերության– խմբ.) այդտեղ ներդրում է կատարել և պետք է հաշվարկել արված ծախսերը (հավանաբար փոխհատուցում կատարելու համար), մշակել խնդրի լուծման տարբերակներ:
Ասել կուզե` մեր պետական այրերը ոչ թե լավ չեն աշխատում, այլ լավ չեն լսում...