Հուլիսի 8-15-ը Երևանում անցկացվեց «Ոսկե ծիրան» 9-րդ միջազգային կինոփառատոնը, որին որպես ժյուրիի անդամ ներկա էր նաև ֆրանսիացի կինոքննադատ, Սորբոնի համալսարանի պրոֆեսոր Շառլ Տեսոնը: Մինչ Փարիզ վերադառնալը` նրան զրույցի հրավիրեցինք:
  - Պարոն Տեսոն, «Ոսկե ծիրան» կինոփառատոնին մասնակցելու հրավերը ե՞րբ և ինչպե՞ս ստացաք: 
 - Անցած տարի հոկտեմբերին, Հարավային Կորեայի Բուսան քաղաքում հանդիպեցի «Ոսկե ծիրանի» գլխավոր  տնօրեն Հարություն Խաչատրյանին, ով ինձ որպես ժյուրիի անդամ հրավիրեց մասնակցելու կինոփառատոնին: Ինձ համար դա շատ հաճելի էր, քանի որ ես ընդհանրապես ծանոթ չէի Հայաստանին, նրա մշակույթին, ծանոթ չէի անգամ «Ոսկե ծիրան» կինոփառատոնին: Հաճելի հնարավորություն էր ընձեռվում ճանաչելու ձեր երկիրը, հայերին և աշխատելու անծանոթ կինոգործիչների հետ:  - Փառատոնի ժյուրին վեց խմբից էր բաղկացած, դուք որի՞ կազմում էիք ընդգրկված:
 - Ես խաղարկային ֆիլմերի ժյուրիի կազմում էի: Ինձ հետ նույն թիմում էին աշխատում աշխարհահռչակ իսպանացի ռեժիսոր Վիկտոր Էրիսեն, Ռուսաստանից` Կիրիլ Ռազլոգովը, Լեհաստանից` Յանուշ Գազդան և ձեր հայրենակից Ռոլանդ Ղազարյանը: Բացի խաղարկային ֆիլմերից` փառատոնում ներկայացված էին վավերագրական, կարճամետրաժ և այլ ֆիլմեր, սակայն ժամանակի սղության պատճառով ես չհասցրեցի բոլորը դիտել, ինչի համար շատ եմ ափսոսում:
 - Կծանոթացնե՞ք ձեր գործունեության ոլորտներին:
 - Արդեն երեսուն տարի է` կինոքննադատ եմ: 1979-ից աշխատել եմ նաև կինոյի ոլորտում մասնագիտացված Cahiers du cinema հանդեսում, իսկ 1998-2003 թթ. եղել եմ ամսագրի խմբագիրը: Կինոյի պատմություն և գեղագիտություն եմ դասավանդում Նոր Սորբոնում (Փարիզի 3-րդ համալսարանում): Սիրում և կարևորում եմ այդ գործս, քանի որ շատ կարևոր է մարդկանց կինոքննադատության մշակույթով ու ճաշակով վերապատրաստելը: Երկար տարիներ կինովերլուծություն եմ դասավանդել La FEMIS Ազգային կինոդպրոցում: Կինոյի վերաբերյալ մի շարք գրքեր ու էսեներ եմ գրել:
Կաննի կինոփառատոնի «Քննադատի շաբաթ» ծրագրի գեղարվեստական ղեկավարն եմ: Այն ինձ համար շատ հետաքրքիր է, քանի որ ես սիրում եմ քննադատությունը, սիրում եմ ճամփորդել, նոր ռեժիսորներ, նոր երկրներ բացահայտել: Կինոքննադատության շաբաթն արդեն 50 տարի է` անցկացվում է Կաննի շրջանակներում: Այս տարի նշեցինք 51-րդ թողարկումը: 
 - Գո՞հ եք այն միջոցառումներից, որոնք կազմակերպվել էին ժյուրիի անդամների և մյուս բոլոր հրավիրվածների համար: Հայաստանում հատկապես ի՞նչը ձեզ դուր եկավ:
 - Ամեն ինչ հրաշալի էր կազմակերպված: Մենք այցելեցինք Գառնիի հեթանոսական տաճար, Գեղարդի վանք, գնացինք Սարդարապատ, որտեղ մասնակից եղանք հայկական ազգային ուտեստներից մեկի՝ տոլմային նվիրված միջոցառմանը: Ամենից շատ ինձ դուր եկավ Փարաջանովի թանգարանը, որի մասին ես չգիտեի: Տեսա նրա տունը, նրա ստեղծած կոլաժները, խամաճիկների հագուստները, որոնք ինձ իսկապես գրավեցին: Շատ դուր եկան նաև Գառնիի հեթանոսական տաճարը, այնտեղի յուրահատուկ բնությունը: Մենք Երևանից դուրս եկանք և 20 կիլոմետր չանցած` լիովին ուրիշ աշխարհում հայտնվեցինք: Սարդարապատը կարևոր դեր ունի հայկական պատմության մեջ` 1918 թ. ճակատամարտով: Բայց Գառնին, այնտեղի տեսարանը, սարերը, ժայռերը, երեկոյան արևը, դա մի ուրիշ կախարդանք էր: Տեսանք նաև Սևանա լիճը: Այն շատ գեղեցիկ էր՝ շուրջբոլորը սարեր էին, և այդ հիասքանչ լիճը` սարերի գրկում: Միայն շատ եմ ափսոսում, որ չկարողացա Էջմիածնի Մայր տաճարն այցելել:
 - Եթե հնարավորություն լինի` կրկին կգա՞ք Հայաստան:
 - Այո, անպայման: Շատ կցանկանամ վերստին գալ, քանի որ ամեն ինչ չեմ հասցրել տեսնել: Կուզենամ ավելի մանրակրկիտ ծանոթանալ հայկական փաստագրական, վավերագրական, կարճամետրաժ ֆիլմերին: Հուսով եմ, որ «Ոսկե ծիրանի» կազմակերպիչներն ինձ կրկին Հայաստան կհրավիրեն: