Հայ հեռուստադիտողը դերասանուհի Նանկա Կալատոզիշվիլուն գիտի «Արմենիա» հեռուստաալիքով հեռարձակված «Միմինո շոուից»: Նախագծի նկարահանումների ավարտից հետո Նանկան վերադարձավ Վրաստան, իսկ անցած աշնանը կրկին այցելեց Հայաստան՝ Շեքսպիրյան միջազգային 9-րդ փառատոնին մասնակցելու համար: Նա գլխավոր դերն էր խաղում Թբիլիսիի երաժշտության ու դրամայի թատրոնի «Մակբեթ» բեմադրությունում:
 - Նանկա, կան Մարկ Զախարովի նման ռեժիսորներ, ովքեր չեն սիրում գեղեցիկ դերասանուհիներին: Ձեր կարծիքով նրանց համար թատրոնում աշխատելը հե՞շտ է, թե դժվար:
 - Այդ մասին պետք է գեղեցիկ դերասանուհիներին հարցնեք:
 - Այսինքն դուք ձեզ այդպիսին չե՞ք համարում:
 - Այլ կերպ պատասխանելն անհամեստություն կլիներ: Անկեղծորեն ասած` ես այդ մասին չեմ մտածել: Իրականում ամեն ինչ ռեժիսորն է որոշում: Լավ կլիներ, եթե նրանք այդքան մեծ նշանակություն չտային արտաքին կողմին: Այդ առումով իմ բախտը շատ է բերել՝ ռեժիսոր Դավիդ Դոիաշվիլին հստակ գիտի, թե ում համար ինչ դեր պետք է ընտրի, ու ինձ հաճախ են հետաքրքիր դերեր բաժին ընկնում:

- Իսկ երբևէ տգեղ ու տարեց կանանց դեր կատարել ե՞ք:
 - Ես պաշտում եմ արտաքինի հետ այդօրինակ փորձարկումները, երբ պահանջվում է տարիքիցդ մեծ կնոջ դեր կատարել, ալեհեր կեղծամ կամ պրոթեզ դնել... Ես նման մի դեր ունեցել եմ մի կատակերգությունում, որը խաղում էի մեծ բավականությամբ: Ինձ դուր է գալիս անճանաչելիության աստիճան վերակերպարանափոխվելը:
 - Ինչպե՞ս եք հայտնվել «Արմենիա» հեռուստաընկերության «Միմինո» նախագծում:
 - Հայկական հեռուստատեսության ներկայացուցիչները եկել էին Թբիլիսի՝ թեկնածուների մի ամբողջ ցուցակով: Ի վերջո ես առաջարկ ստացա լինել այդ նախագծի հաղորդավարուհին: Նախագիծը լավ էր նախապատրաստված, կարճ ժամանակում հաջողվեց շատ նկարահանումներ անել, ընդ որում բարձրագույն որակի, ինչը շատ բարդ գործ էր` հաշվի առնելով ժամանակի սղությունը: Ճիշտն ասած` ես նման պրոֆեսիոնալիզմ չէի սպասում: Այս նախագիծը շատ հարցերում հնարավոր դարձավ «Արմենիա» ալիքի պրոդյուսեր Մարգարիտա Գրիգորյանի ջանքերի շնորհիվ: Լավ է, երբ նման նախագծերը ղեկավարում են մարդիկ, ովքեր հստակ գիտեն, թե ինչ են ուզում: «Միմինո» նախագծում այդպիսին էր Մարգարիտան, նա էր որոշում և հարթում նկարահանումների ընթացքում ծագող բոլոր խնդիրները: Ես հիացած էի հայկական հեռուստաընկերության աշխատանքով, իմ մասնակցությունն այդ նախագծին՝ լավ փորձառություն էր: Իսկ Մարկ Սաղաթելյանը, ում հետ ես վարում էի նախագիծը, առանձին պատմություն է: Սովորաբար դժվար է աշխատել մարդկանց հետ, ում գրեթե չես ճանաչում, բայց Մարկի հետ աշխատելը շատ հաճելի էր:
 - Ի դեպ նախանցած տարի համահայկական «Տաշիր» մրցանակաբաշխությունում Մարկը շատ ներդաշնակ զույգ էր կազմել ձեր հայրենակցուհի Թինա Կանդելակիի հետ...
 - Չգիտեմ, թե Մարկն ու Թինան ինչպես են աշխատել, բայց մեր համատեղ աշխատանքը պարզապես հրաշալի էր: Մինչև նախագիծն սկսվելը ես վախենում էի, որ չեմ կարողանա ընդհանուր լեզու գտնել գործընկերոջս հետ: Առաջին իսկ նկարահանումից պարզ դարձավ, որ Մարկն այնպիսի մարդ է, ում հետ քեզ անկաշկանդ ես զգում: Մենք սկզբում ասես ուսումնասիրում էինք իրար, ընտելանում, իսկ արդեն երրորդ, չորրորդ ծրագրից հետո ամեն ինչ հալած յուղի պես ընթացավ: Մենք շատ մտերմացանք, ընդ որում կադրից դուրս էլ էր շատ ուրախ անցնում: Մենք գնում էինք այն սենյակ, որտեղ նախագծի բոլոր մասնակիցներն էին և մի առանձին շոու էլ այնտեղ էինք կազմակերպում` երգում, պարում, կատակում: Մենք լավ զվարճանում էինք:
 - Վրացական որևէ հեռուստաալիք հեռարձակե՞լ է «Միմինոն»:
 - Հեռուստատեսությամբ չի հեռարձակվել, բայց համացանցով բոլորը մեր նախագիծը դիտում են: Այդ նախագծին Վրաստանում հետևում էին մեծ հետաքրքրությամբ, և ամբողջ Վրաստանը գիտի, որ կիրակի օրերին ժամը 9-ին «Միմինոն» կարելի է համացանցով դիտել: Ընդ որում նախագծի մասին լուրերը տարածվել էին մինչև մեր Հայաստան մեկնելը` բոլորն ամեն ինչ գիտեին և բոլորին հետաքրքրում էր, քանի որ դրանում ներկայացված էր թե երաժշտություն, թե հումոր, թե խոհանոց, նախագծի բոլոր մասնակիցներն անընդհատ տարբեր կերպարներով էին ներկայանում` աշխատելով մեկ այս, մեկ մյուս ստուդիայում: Ամեն ինչ արվում էր մեծ ոգևորությամբ: Մեզ համար էլ էր շատ հետաքրքիր, թե ինչով կավարտվի` մեկ վրացիներն էին հաղթում, մեկ հայերը...
 - Անձամբ ես հիացած էի հայերի համարձակությամբ, քանի որ որոշել էին երգեցողությամբ մրցել վրացիների հետ. հայտնի է, որ դուք այդ ոլորտում հավասարը չունեք:
 - Բայց ինչո՞ւ: Ինձ, օրինակ, ձեր երգիչներից շատերը դուր եկան: Շատ լավ տպավորություն ստացա Էրիկ Կարապետյանից:
 - Դե դա այդքան էլ համոզիչ օրինակ չէ, որովհետև Էրիկը ծնվել ու մեծացել է Վրաստանում, նա նույնիսկ վրացական առոգանությամբ է խոսում:
 - Այո, երաժշտական ուսումնարանն էլ է այնտեղ ավարտել: Կուզեի նշել նաև Սոֆի Մխեյանի, Արսենի, Հայկոյի անունները: Դուք բազմաթիվ լավ երգիչներ ունեք, դժվար է մեկին առանձնացնելը:
 - Այնուամենայնիվ` ֆավորիտ ունեի՞ք:
 - Թերևս Էրիկը, որովհետև նա օժտված է ծով հմայքով և աներևակայելի ժպիտով: Այդ տղան պարզապես ծնված է բեմի համար:
 - «Միմինոյի» շնորհիվ որևէ բան ինքներդ ձեզ համար բացահայտեցի՞ք:
 - Ես կարծում եմ, որ այդ նախագծում առաջադիմել եմ: Էլ չեմ ասում այն մասին, որ ծրագիրն ամբողջությամբ ինձ համար իմպրովիզացիայի լավ դպրոց էր: Ես և Մարկը միայն առաջին հաղորդումն ենք վարել ըստ նախապես գրված շարադրանքի, իսկ հետո արդեն սցենարն աչքի էինք անցկացնում և հանպատրաստից վարում: Ինձ համար շատ տխուր էր Հայաստանից հեռանալը, քանի որ բոլորս մտերմացել էինք: Շատերի հետ շարունակում ենք շփվել սոցիալական կայքերում: