|
Գրել է Նելսոն ԱԼԵՔՍԱՆՅԱՆ
|
Օրն այսօրվա, օրը երեկվա` Չարենցի կամարի միջով... Սվետլանա Սոլոժենկինա Լրագրողի գրած գիրքը նման չէ «պաշտոնական» գրողի գրքին: Լրագրողին պետք չէ գլուխ ջարդել սյուժեի վրա. այն արդեն պատրաստ է, մնում է միայն շարադրել: Երբ գիրք է գրում թարգմանիչը՝ այն նման չի լինում իր թարգմանած գրքերին: Թարգմանիչը սովորաբար ստիպված չի լինում ինչ-ինչ ճիգեր գործադրել հնարավորինս գեղարվեստական երևալու համար. գրական շնորհը նրա մասնագիտության պարտադիր պայմանն է:
|
|
|
Գրել է Նելսոն ԱԼԵՔՍԱՆՅԱՆ
|
Սկիզբը` թիվ 1 Մշակույթը խորհրդանիշների բնագավառ է: Խորհրդանիշներն արտացոլում են մարդկանց աշխարհընկալումն ու աշխարհճանաչումը, վերաբերմունքը այլ մարդկանց հանդեպ: Տարբեր մշակույթներում հատուկ նշանակություն ուներ զինվորի արիությունը, ուժը, ոգին մարմնավորող որոշակի առարկան: Այդ առարկան սուրն էր: Իր տարբեր մարմնավորումներում սուրը կարող էր լինել միաժամանակ և զենք, և խորհրդանիշ: Նախորդ հոդվածում մենք խոսեցինք Սասնա ծռերի Թուր Կեծակիի մասին և այն մասին, թե ինչու էին այն անվանում «թուր», թեև իրականում «սուր» էր: Իսկ այժմ խոսենք բուն սրի և այն մասին, թե ինչ տեղ էր գրավում այն` մարդկության և հատկապես եվրոպական ու հայկական մշակույթներում: Հենց սրի հետ է կապված ռազմական խավի բարոյականության` էթիկայի ու պատվի հասկացությունը: Միայն իր արիությունն ապացուցած, վեհ նպատակով արյուն թափած մարդն էր արժանի սրին: Ամենևին էլ պատահական չէ, որ ասպետի կոչում ստանալու համար, այսինքն անցումը «նվազագույնից» «բարձրագույնին», պահանջում էր իրական վերքի (և միայն շատ ավելի ուշ ժամանակներում` խորհրդանշանային հարվածի) ստացում: Ազնիվ վերք` սրի հարվածից վերք ստացողն էր համարվում սոցիալապես հավասար:
|
|
Գրել է Նելսոն ԱԼԵՔՍԱՆՅԱՆ
|
Հոգուս փայլատակման պես է իմ սրի փայլը: Ալ Մութանաբի Երբ երիտասարդ էի` ամեն անգամ Սասունցի Դավթի արձանը տեսնելիս ինչ-որ մի «անճշտություն» էի զգում: Երկար ժամանակ չէի կարողանում հասկանալ, թե որն է պատճառը: Եվ միայն համեմատաբար վերջերս, երբ սկսեցի հետաքրքրվել հին զենքերով և ընդհանրապես զինագիտությամբ, հասկացա` դա Դավթի զենքն է: Ի՞նչ է նրա ձեռքին, ի՞նչ զենք է նրան բաժին ընկել իր պապից ու հորից: Ցանկացած հայ, նույնիսկ նա, ով «Սասնա ծռեր» վիպասքը չի կարդացել, կպատասխանի` Թուր Կեծակին:
|
|
|
Գրել է Նելսոն ԱԼԵՔՍԱՆՅԱՆ
|
 Ինձ միշտ թվացել է, թե ամենագեղեցիկ կանայք չգիտես ինչու` մի քիչ թախծոտ են, տխուր: Երևի գեղեցկությունը մի յուրատեսակ բեռ է, որը կինն ստիպված է կրել և որին մարդիկ անմիջապես ուշադրություն են դարձնում, ու դա բավականին ծանր է տանելը: Չգիտեմ... Այսպես թե այնպես` գեղեցիկ կանայք մի քիչ տխուր են: Իսկ այ Էլդա Գրինը` ոչ, թեև իսկապես գեղեցիկ կին է: Ես երևի կռահում եմ, թե ինչու նա տխուր չէ: Որովհետև գրում է հիմնականում մանկության մասին: Եվ իր ամբողջ թախիծն ու տխրությունը կրում է ոչ թե իր մեջ, այլ «առաքում» է դեպի մանկություն: Իր պայծառ ու երջանիկ մանկություն: Չէ՞ որ ինչպիսին էլ եղած լիներ մեր իսկական մանկությունը` գեղեցիկ, թե ծանր, ուրախ, թե տխուր, մեկ է, մենք բոլորս ուզում ենք, որ այն եղած լինի երջանիկ: Եվ հենց այդ պատճառով էլ այն երջանիկ է` իր մեծ ու փոքր մանկական դարդերով և նույնիսկ ողբերգություններով: «Զանգակ-97» հրատարակչությունը լույս ընծայեց Էլդա Գրինի պատմվածքների նոր ժողովածուն` «Նատյուրմորտ սև ֆոնի վրա» վերնագրով:
|
|
Գրել է Նելսոն ԱԼԵՔՍԱՆՅԱՆ
|
Սկիզբը` թիվ 6Եվ այսպես, «ներքինիների» վերաբերյալ, կարծես, ամեն ինչ հասկանալի է: Մնում է պարզել, թե Ռուսա Բ արքայի ինչին էին պետք այդքան շնապահները, մանավանդ, ինչպես «ներքինիների» դեպքում, մեծաքանակ շնապահներ հանդիպում են նաև մեկ այլ ուրարտական փաստաթղթում:
|
|
|
|
|
|
|
Page 1 of 2 |