Սկիզբը` թիվ 1

 Մշակույթը խորհրդանիշների բնագավառ է: Խորհրդանիշներն արտացոլում են մարդկանց աշխարհընկալումն ու աշխարհճանաչումը, վերաբերմունքը այլ մարդկանց հանդեպ: Տարբեր մշակույթներում հատուկ նշանակություն ուներ զինվորի արիությունը, ուժը, ոգին մարմնավորող որոշակի առարկան: Այդ առարկան սուրն էր: Իր տարբեր մարմնավորումներում սուրը կարող էր լինել միաժամանակ և զենք, և խորհրդանիշ:
 Նախորդ հոդվածում մենք խոսեցինք Սասնա ծռերի Թուր Կեծակիի մասին և այն մասին, թե ինչու էին այն անվանում «թուր», թեև իրականում «սուր» էր: Իսկ այժմ խոսենք բուն սրի և այն մասին, թե ինչ տեղ էր գրավում այն` մարդկության և հատկապես եվրոպական ու հայկական մշակույթներում:
 Հենց սրի հետ է կապված ռազմական խավի բարոյականության` էթիկայի ու պատվի հասկացությունը: Միայն իր արիությունն ապացուցած, վեհ նպատակով արյուն թափած մարդն էր արժանի սրին: Ամենևին էլ պատահական չէ, որ ասպետի կոչում ստանալու համար, այսինքն անցումը «նվազագույնից» «բարձրագույնին», պահանջում էր իրական վերքի (և միայն շատ ավելի ուշ ժամանակներում` խորհրդանշանային հարվածի) ստացում: Ազնիվ վերք` սրի հարվածից վերք ստացողն էր համարվում սոցիալապես հավասար:

Հոգուս փայլատակման պես է իմ սրի փայլը:
Ալ Մութանաբի
 Երբ երիտասարդ էի` ամեն անգամ Սասունցի Դավթի արձանը տեսնելիս ինչ-որ մի «անճշտություն» էի զգում: Երկար ժամանակ չէի կարողանում հասկանալ, թե որն է պատճառը: Եվ միայն համեմատաբար վերջերս, երբ սկսեցի հետաքրքրվել հին զենքերով և ընդհանրապես զինագիտությամբ, հասկացա` դա Դավթի զենքն է:
 Ի՞նչ է նրա ձեռքին, ի՞նչ զենք է նրան բաժին ընկել իր պապից ու հորից: Ցանկացած հայ, նույնիսկ նա, ով «Սասնա ծռեր» վիպասքը չի կարդացել, կպատասխանի` Թուր Կեծակին: