Հայաստանի նախագահի ընտրությունների օրվանից անցել է գրեթե մեկ ամիս, մեկ ամսից էլ քիչ է մնացել Սերժ Սերգսյանի երդման արարողությանը, բայց ներքաղաքական լարվածությունը երկրում չի նվազում: Այն մասին, թե դա ինչի կվերածվի՝ վերլուծաբանների, քաղաքական գործիչների և հասարակ քաղաքացիների շրջանում տարբեր, երբեմն իրարամերժ տեսակետներ են հնչում՝ լուրջ փոփոխությունների իրական ակնկալիքներից սկսած՝ մինչև հեգնական ու ծաղրական մեկնաբանությունները և ռեպլիկները:

«Քաղաքացին պետք է իրեն ապահով և ինքնավստահ զգա թե փողոցում, թե աշխատավայրում, թե ոստիկանատանը, թե դատարանում... Հայաստանի քաղաքացու հետ պետք է «դուք»-ով խոսել: Ասվածը պետք է հասկանալ և ուղղակի, և փոխաբերական իմաստով»: Այս խոսքերը նախագահ Սերժ Սարգսյանն ասել է բառացիորեն մի քանի օր առաջ՝ դեկտեմբերի 15-ին, իր ղեկավարած Հանրապետական կուսակցության համագումարում:

ՄԵնք երբեք պատերազմ չենք ցանկացել, այն ժամանակ մենք պարզապես ստիպված էինք պաշտպանել մեր հայրենիքը: Եթե պահը գա, եթե մեզ պարտադրեն՝ այս անգամ մեր հարվածը կլինի կործանարար ու վերջինը:
 Հայաստանի նախագահ
Սերժ Սարգսյան
Ադրբեջանի՝ Լեռնային Ղարաբաղի խնդիրն ուժային ճանապարհով լուծելու  սպառնալիքներն արդեն սովորական են դարձել՝ դրանք հնչում են պարբերաբար, ընդ որում ամենատարբեր մակարդակներից՝ փորձագիտական-պաշտոնականից սկսած մինչև նախագահական:

«Մեր տնտեսական ծրագրում ամրագրված է, որ բիզնես միջավայրի բարելավումը մեզ համար առաջնային է... Հայաստանում տնտեսական ազատությունն ընդհանուր առմամբ շատ բարձր է գնահատվում, և մենք պետք է այդ առավելությունը ցույց տանք ներդրողներին»: Այս խոսքերի հեղինակը ՀՀ վարչապետ Տիգրան Սարգսյանն է, և դրանք ասվել են խորհրդարանական վերջին ընտրությունների նախաշեմին` ընթացիկ տարվա ապրիլին, ռուսական ՀըԽ daily-ին տված հարցազրույցում: Իսկ վարչապետի այս խոսքերն արդեն միանգամայն թարմ են, ասվել են ընդամենը մեկ շաբաթ առաջ.

Եվ այսպես՝ դա տեղի ունեցավ. Ստեփանակերտի օդանավակայանը պաշտոնապես հանձնվեց շահագործման: Այդ մասին հոկտեմբերի 1-ին հայտարարեց Լեռնային Ղարաբաղի քաղաքացիական ավիացիայի վարչության պետ Դմիտրի Ադբաշյանը: Նա նաև հաղորդեց, որ օդանավակայանին տրամադրվել է արտոնագիր, ըստ որի այն լիովին՝ այդ թվում անվտանգության ստանդարտներով համապատասխանում է միջազգային պահանջներին և իրավունք ունի օդանավեր ընդունել ու ճանապարհել:

Հայաստանում 1980-ականներին հայտնի «36 ու 6» ռոք խմբի հիմնադիրներից մեկի` Արթուր ԳՅՈՒՐՋՅԱՆԻ հետ ինձ կապում է վաղեմի ընկերությունը: Երևան կատարած նրա վերջին այցելության ժամանակ մենք հանդիպեցինք մեր խմբագրությունում, հոգիներս թեթևացրինք մոտ անցյալի հուշերով և խոսեցինք այսօրվա մասին: Արթուրը և խմբի մյուս հիմնադիր Արմեն Գրիգորյանն արդեն 20 տարի է` բնակվում են Վարշավայում: Խմբի հռչակը վաղուց տարածվել է Լեհաստանի սահմաններից դուրս: Նրանք հաճախ են ելույթ ունենում եվրոպական քաղաքների փոքր ու մեծ բեմերում: Մեր զրույցի ժամանակ Արթուրը պատմեց, թե ինչ ճակատագիր ունեցավ «36 ու 6» խումբը՝ երաժիշտների Հայաստանից հեռանալուց հետո: Եվ ոչ միայն. մեր զրույցը շատ ավելի ընդգրկուն ստացվեց: Իր խոսքը մեր հյուրն սկսեց խմբի սկզբնավորման մասին պատմությունից:

Սոցիալական բնակարանաշինության ծրագիրը, որի նպատակն է ցածր ու միջին եկամուտներով ընտանիքների համար սոցիալական և մատչելի բնակարանաշինության զարգացման ինստիտուցիոնալ հիմքեր ստեղծելը, Հայաստանում մեկնարկեց 2010 թ. մարտին՝ Նիդեռլանդների կառավարության աջակցությամբ: Իսկ վերջերս՝ սեպտեմբերի 8-ին հայ-հոլանդական Ազգային սոցիալական բնակարանային ասոցիացիայի (ԱՍԲԱ) հիմնադրամի ղեկավարությունը Դիլիջանի քաղաքապետի հետ արձանագրություն ստորագրեց՝ նախագծի նախապատրաստական փուլի ավարտի և քաղաքի Շամախյան թաղամասում սոցիալական մատչելի բնակարանների առաջին համալիրի շինարարական աշխատանքներն սկսելու մասին:

 - Մեր հիմնադրամի գործունեության նպատակը ցածր ու միջին եկամուտներով մարդկանց մատչելի բնակարաններով ապահովելու հարցում Հայաստանում նոր մոտեցումներ ներդնելն է, մեր թերթին տված հարցազրույցում պատմում է ԱՍԲԱ հիմնադրամի տնօրեն Արա ՆԱԶԻՆՅԱՆԸ:

–- Արկադի Իվանովիչ, Բաքուն ըստ երևույթին չի էլ պատրաստվում նվազեցնել իր ռազմական հռետորությունը: Ի՞նչ եք կարծում՝ որքանո՞վ է հավանական ռազմական գործողությունների վերսկսման սպառնալիքը:
 –- Ուզում եմ պատասխանել համաշխարհային ռազմական գիտության դասական, պրուսացի գեներալ Կլաուզևիցի խոսքերով: Նա պնդում էր, որ երկիրը պատրաստ է պատերազմի, եթե դրան պատրաստ են տվյալ երկրի բանակը, կառավարությունը և հասարակությունը: Այդ եռամիասնության գլխավոր բաղկացուցիչը հասարակությունն է:

Զմյուռնիայի (այժմ՝ Իզմիր) կոտորածների 90-րդ տարեդարձի կապակցությամբ

«...Զմյուռնիայի հանրահայտ նավահանգիստը լիքն էր նավերով: Առևտրական նավերը խարիսխ էին նետել կառանատեղիում՝ բեռնատար նավերի ու փայտե նավակների կողքին: Իսկ ավելի հեռվում՝ ծովում խարիսխ էին նետել Միացյալ ուժերի ռազմական նավերը: Նրանց տեսքը հուսադրում էր Զմյուռնիայում բնակվող հույներին և հայերին, ինչպես նաև այն հարյուրհազարավոր փախստականներին, ովքեր հեղեղել էին քաղաքը՝ անտեսելով պտտվող չարագույժ լուրերը. հենց նախօրեին հայկական թերթերից մեկը հայտնել էր, որ դաշնակիցները ցանկանալով փոխհատուցել իրենց օգնությունը հույներին, մտադիր են քաղաքը փոխանցել թուրքերի հաղթական բանակին: Քաղաքացիները նայում էին ֆրանսիական ականակիրներին և անգլիական ռազմանավերին, որոնք դեռ պատրաստ էին Զմյուռնիայում պաշտպանել Եվրոպայի առևտրական շահերը, և նրանց մտավախությունները նահանջում էին:

Բժիշկ Նշան Փիլիբոզյանն այդ օրը գնաց նավահանգիստ՝ հենց նման վստահություն ձեռք բերելու նպատակով: Հրաժեշտին նա համբուրեց կնոջը՝ Տուկիին, դուստրերին՝ Ռոզային ու Անիտային, որդիներին՝ Գարեգինին ու Ստեփանին և մատնացույց անելով շախմատի տախտակը՝ շինծու լրջությամբ ասաց. «Ֆիգուրներին ձեռք չտալ»: Հետո դուռն իր հետևից փակեց՝ ուսով ստուգելով փականի ամրությունը և սկսեց քայլել հայկական թաղամասի փակ խանութների և փակ լուսամուտափեղկերի կողքով: Բերբերյանի փռի մոտ դանդաղեցնելով քայլքը՝ նա մտածեց՝ արդյոք Կառլը ընտանիքին քաղաքից դո՞ւրս է բերել, թե իր ընտանիքի անդամների նման վերնահարկում են թաքնված: Արդեն հինգ օր է՝ նրանք կամավոր կալանքի մեջ են՝ բժիշկ Փիլիբոզյանն իր որդիների հետ անվերջ շախմատ էր խաղում: Ռոզան և Անիտան կարդում էին սցենարների ժողովածուն, որն ինքն էր բերել նրանց համար, երբ վերջին անգամ այցելել էր ամերիկյան ավան, իսկ Տուկին օրուգիշեր կանգնած էր օջախի մոտ, քանի որ միայն ուտելով կարելի է տագնապը խլացնել: Փռի դռան վրա կախված էր հայտարարություն. «Շուտով կբացվենք» և Քեմալի՝ թուրքական զորքերի վճռական հրամանատարի դիմանկարը՝ կարակուլե գլխարկով և մորթե օձիքով, իսկ կեռ ունքերի տակից նայում էին քննող երկնագույն աչքերը:

 Այսօր՝ հուլիսի 27-ին Լոնդոնում տեղի կունենա 30-րդ ամառային Օլիմպիական խաղերի բացման հանդիսավոր արարողությունը: Խաղերին մասնակցելու է 10 500 մարզիկ՝ 204 երկրներից ու տարածքներից: Սաուդյան Արաբիան, Քատարն ու Բրունեյն առաջին անգամ Օլիմպիադա են ուղարկել նաև կին մարզիկների: Չորս մարզիկներ ելույթ են ունենալու որպես անհատներ՝ օլիմպիական դրոշի ներքո: Նրանցից են Հարավային Սուդանի մարաթոնյան վազորդը, ինչպես նաև Նիդեռլանդյան Անթիլյան կղզիների քաղաքացիները: