Հպարտության արդար պատճառ
 Այն հոռետեսներից չեմ, ովքեր բղավում են, թե Երևանը գրքի համաշխարհային մայրաքաղաք հռչակելը փուչ իրադարձություն է ու իրականության հետ ոչ մի աղերս չունի: Ընդհակառակը` համոզված եմ, որ մենք միանգամայն արժանի ենք մեկ անգամ ևս աշխարհի ուշադրության կետրոնում հայտնվելու պատվին ու հենց` գրքի շնորհիվ:

 1978 թվականի մայիսի 9-ը, ինչպես 1945-ից ի վեր ամեն տարի, նշվում էր որպես ֆաշիզմի դեմ հաղթանակի օր:
Ասրյանների հարկի տակ, սակայն, օրվա խորհուրդը բազմապատկվեց` ծնվեց Հովհաննես որդին: Իսկ երբ Մայիսի 9-ը մտավ նաև հայոց տոնացույցի մեջ և սկսեց նշվել որպես Շուշիի ազատագրման օր` Ասրյանները համոզվեցին, որ իրենց որդին հատուկ առաքելությամբ է աշխարհ եկել` նրա ծնունդը մարմնավորում է հենց հաղթանակ հասկացությունը:

 Պապը մահացավ գիշերը, քնի մեջ: 100-ամյակը նշելուց չորս օր հետո: Գերդաստանում ոչ մեկը նման վախճանի չէր սպասում, որովհետև լսել էին, որ անցումային տարիքը 102-ն է համարվում: Գուրգեն թոռն էր ինչ-որ թերթում կարդացել ու փարատել բոլոր նրանց կասկածները, ովքեր կես տարի առաջ վախենում էին, թե պապի թոքաբորբը կարող է ճակատագրական լինել:
 Պապն ինքը բուժման ամբողջ ընթացքում շատ հանգիստ էր, հիվանդանոց գնացող-եկողների հետ կատակներ էր անում ու ասում, որ եթե թուրքի յաթաղանն իրեն չի ոչնչացրել՝ մի հասարակ գրիպի ուժը հաստատ չի պատի:

 2011 թվականը գոնե մեր երկրի համար հեղափոխական չես համարի, բայց եղավ բուռն և անգամ՝ անմոռանալի: Դա միայն տարվա նախընտրական բնույթով չի բացատրվում, դեր խաղացին նաև համաշխարհային, հատկապես տարածաշրջանային դարակազմիկ իրադարձություններն ու տնտեսական անկայունությունը: Թե ինչ ունեցանք որպես այս համադրության արդյունք՝ փորձենք վերհիշել՝ սկսելով ներհայաստանյան վերջին զարգացումներից:
Պաշտոնաթողությունների շքերթ և նոր նշանակումներ կամ՝ Առեղծվածների առեղծված
 Թերևս միայն շատ մեծ երևակայություն ունեցողներն ի զորու կլինեին պատկերացնել, որ մինչև խորհրդարանական նոր ընտրությունները՝ Ազգային ժողովը կզրկվի Հովիկ Աբրահամյանի նման ղեկավարից:

Եվ այս պիտակումն արևմտյան «հայագիտության» զանցանքներից ընդամենը մեկն է: Հայոց պատմության ու հայ ինքնության ժխտման, մեծագործ հայորդիներին վիրավորական որակումներ տալու, ազատագրական ոգին ու ազգային գիտակցությունը նոր սերնդի մեջ սպանելու մոլուցքը հատկապես ամերիկյան «հայագիտությունում» շարունակում է տիրապետող մնալ, ավելին՝ այն ներմուծվում է ոչ միայն անկախ Հայաստանի Հանրապետություն, այլև Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետություն:

Այս պատմության մեջ հեքիաթի տարր կա: Սկզբից ևեթ ասում եմ, որպեսզի ընթերցողը քիչ անց չբացականչի՝ «հեքիա՜թ է»:
Դարակազմիկ սխրանք
Այսպես է եղել. ամերիկացի մի գիտնական մեծ հայտնագործություն է արել, բացահայտել է, որ անծանոթ տեսակի խնձորի բաղադրության մեջ հանքային ու կենսական նյութերը բացառիկ միասնություն են կազմում: Ճաշակելով մեկ հատիկ խնձոր՝ կարող ես վստահ լինել, որ օրգանիզմդ առնվազն մեկ օրով ապահովել ես առողջ գոյության բոլոր պայմաններով:

Գրախոսության փոխարեն
Մեր ապրած ժամանակում ամենադժվարը ընթերցող լինելն է՝ միտքը արթնացնող կարդալիք չկա: Ամենահեշտը խռովող հիշողություններն են այն օրերի, երբ մի հատորյակը կարող էր հոգիդ տակնուվրա անել ու փոքրիկ մոլորակից քեզ վեր առնելով՝ սրտիդ մեջ տիեզերական ջահ բոցավառել: Արդեն քանի տարի՝ նույն անսփոփ մտածումն է ներսս ծվատում՝ աշխարհից հեռանալիս ոչինչ այնքան ցավ չի պատճառի, որքան գիտակցությունը, թե քանի-քանի գիրք մնաց չկարդացված, այսինքն հոգուդ մասնիկը չդարձած: Այն հոգու, որ ասում են՝ անմահ է: