Ինչպես օրերս պարզվեց՝ մեր խորհրդարանում քսան պաշտոնական դոլարային միլիոնատեր կա: Այս ցնցող բացահայտումն արել է Parliamentmonitoring.am կայքը՝ հղում կատարելով հինգերորդ գումարման երկու նստաշրջանների ժամանակաշրջանում Ազգային ժողովի գործունեության դիտարկումների տվյալներին: Ըստ պատգամավորների ունեցվածքի և եկամուտների պաշտոնական հայտարարագրերի՝ ամենահարուստ պատգամավորների առաջին հնգյակում «Բարգավաճ Հայաստան» կուսակցության չորս ներկայացուցիչներն են՝ Գագիկ Ծառուկյանը (կուսակցության առաջնորդը), Վահան Կարապետյանը, Գուրգեն Արսենյանը, Գրիգորի Մարգարյանը:

Այն, որ Րաֆֆի Հովհաննիսյանը մտադիր է բոլոր ողջամիտ մարդկանց վերջնականապես համոզել, որ այս ընտրություններին մեր պետության ղեկավարի պաշտոնին հավակնող գործիչների մեծ մասի մեջ իսպառ բացակայում է առողջ դատողության նշույլը՝ ակնհայտ դարձավ դեռ առաջին հետընտրական հանրահավաքում, երբ նա, առանց տարակուսանքի` իրեն ընտրված նախագահ հռչակեց՝ Սերժ Սարգսյանին առաջարկելով մինչև հաջորդ օրվա 17:00 հանդիպել իր հետ և «շնորհավորել ժողովրդի հաղթանակի կապակցությամբ, ինչպես նաև միասին կազմակերպել իշխանությունը ժողովրդին փոխանցելու» գործընթացը:

Կամ էլ կհայտնվես Սերժ Սարգսյանին չաջակցողների «սև ցուցակում»
Եթե հիշում եք՝ Օստապ Բենդերը փող կորզելու չորս հարյուր համեմատաբար ազնիվ միջոց գիտեր: Նրա այսօրվա հետնորդները հավանաբար կրկնակի միջոցների են տիրապետում և հետո՝ սկսել են շատ ավելի խորամանկորեն գործել՝ նկատի ունենալով ներկա իրողությունները: Հայաստանի նախագահի ընտրությունները բնակչությունից փող կորզելու հավելյալ միջոց են, որոնց մասին մեծ կոմբինատորը չգիտեր, քանի որ նրան բախտ չէր վիճակվել ապրել և գործել հայկական ժամանակակից ժողովրդավարության օրոք:

Ինսուլտը (stroke, ուղեղի կաթված) ուղեղի արյան շրջանառության սուր խանգարումն է, գլխուղեղի անոթներից մեկի պատռվածքը, սեղմումը կամ խցանումը: Ինսուլտի հնարավոր հետևանքներից են գիտակցության, շարժվելու, խոսելու, կուլ տալու, շնչառության, սրտի գործունեության և կենսական այլ կարևոր գործառույթների կորուստը: Համաձայն ԱՀԿ տվյալների՝ 2005 թ. ինսուլտը գրեթե 6 մլն մարդու մահվան պատճառ է դարձել, ինչը կազմում է ամբողջ աշխարհում գրանցված մահերի ընդհանուր քանակի 9,9%-ը:

Մենք՝ հայերս, օժտված մեր բազմադարյան պատմությամբ դաստիարակված ողբերգական աշխարհընկալմամբ, մի սիրելի խոսք ունենք. «Սենց էլ մնա՝ լավ ա»: Այսինքն՝ միայն թե ավելի չվատանա: Այն համոզմունքը, թե երբեք և ոչ մի պայմանում լավ չի կարող լինել, նույնպես մեր գեների մեջ է: Չգիտեմ՝ դուք ինչպես, բայց ես անցած ամանորյա խնջույքներում առնվազն 10 անգամ լսել եմ այդ չարչրկված խոսքերը, ընդ որում սոցիալական ամենատարբեր կարգավիճակներ և IQ մակարդակ ունեցող մարդկանցից:

Դուք նկատե՞լ եք, որ մեր, թույլ տվեք ասել, հասարակական-քաղաքական կյանքում գոյություն ունեն երկու զուգահեռ աշխարհներ: Հասարակ մարդկանց աշխարհը և նրանց կառավարողների աշխարհը: Քաղաքական գործիչների և նրանց ընտրողների աշխարհները: Այդ աշխարհներն իրենց բացարձակ զուգահեռության պատճառով երբեք չեն հատվում, դպրոցում սովորած երկրաչափական աքսիոմայի համաձայն՝ չեն էլ կարող հատվել, սակայն գոյակցում են իրար շատ մոտիկ: Եվ այդ պատճառով էլ մեկը մյուսի մասին, այնուամենայնիվ, տեղեկացված են:

Ֆիլիպ Կիրկորովին չեն թողել Բաքու գնալ: Այսինքն ոչ թե արգելել են, այլ պարզապես չեղյալ են հայտարարել նոյեմբերի 8-ին ծրագրված նրա մենահամերգը: Սկզբում Կիրկորովի համերգի կազմակերպիչներին «կազմակերպչական խնդիրների պատճառով» հրաժարվել են դահլիճ տրամադրել Բաքվի Հեյդար Ալիևի անվան պալատում, իսկ հետո երգչին «տեխնիկական պատճառներով» չի ցանկացել ընդունել նաև Baku Crystall Hall-ը: Ռուսական էստրադայի փոփ արքան խիստ վիրավորվել է դրանից և նույնիսկ մամուլում արտահայտվել:

Տեղեկությունը, թե հայկական «Եթե բոլորը...» ֆիլմն ընդգրկվել է 2012 թ. «Օսկար» մրցանակաբաշխության լոնգլիստի «Լավագույն օտարալեզու ֆիլմ» անվանակարգում, իհարկե, չէր կարող հարևան Ադրբեջանում աննկատ մնալ: Հասկանալի է, որ հայկական կինոարվեստի համար միանգամայն հաճելի այդ փաստը ադրբեջանցիներին չէր ուրախացնի, մանավանդ որ այն Ղարաբաղյան պատերազմի իրադարձությունների մասին է: Galustan.ws տեղեկատվական-վերլուծական պորտալի եռանդուն գլխավոր խմբագրի՝ Ալի Հաջիզադեի նախաձեռնությամբ Facebook սոցիալական ցանցում սկսվել է «Մենք ասում ենք «ոչ»՝ ադրբեջանական տարածքների գրավման մասին հայկական ֆիլմի «Օսկարի» առաջադրվելուն»:

Երկրորդ անգամ ԼՂՀ նախագահի պաշտոնն ստանձնող Բակո Սահակյանի՝ սեպտեմբերի 7-ին Ստեփանակերտում կայացած երդման արարողությունն անցավ Սաֆարով «հերոսի» պատմության հենքին և այդ պատճառով էլ Բաքվում կատաղության աննախադեպ ալիք բարձրացրեց: Եվ ինչպե՞ս ցասումից եղունգներդ չկրծես, եթե հենց քթիդ տակ ազատ ու անկախ Արցախի նախագահն արդեն հինգերորդ անգամ ԼՂՀ Սահմանադրության և  Ավետարանի վրա երդվում է ապահովել հանրապետության ինքնիշխանությունն ու անկախությունը, երկրի տարածքային ամբողջականությունը և անվտանգությունը: Իսկ դա այնպիսի հարված է, որ ներքին հանրության համար նախատեսված այդ զազրելի ներկայացմամբ՝ քնած մարդուն սպանած հանցագործի հերոսացմամբ, արդեն հեռուն չես գնա. ի վերջո այդ նույն Ադրբեջանում հաստատ կգտնվեն ոչ սակավաթիվ սթափ մտածող մարդիկ,  ովքեր իրենց շատ լավ հաշիվ են տալիս, թե հատկապես ինչ նպատակով են իրենց հրամցնում այդ պաշտոնական ռազմատենչ հռետորությունը:

 Ազնվորեն ասած` փակ շուկայի պատմության մեջ ինձ համար միայն մի բան է անհասկանալի` ինչո՞ւ աղմուկը բարձրացավ միայն այն ժամանակ, երբ պատմամշակութային արժեք ներկայացնող այդ շենքի ներկայիս սեփականատերը որոշեց այն հիմնովին քանդել: Մի՞թե մինչ այդ ինչ-որ մեկը հոգում հույս էր փայփայում, թե Սամվել Ալեքսանյանը, ով արդեն սովորել է ուզածին պես ամեն ինչ տնօրինել, «ժողովրդի այդ ծառան»` հանկարծ կբռնի ու «հոգ կտանի» իրեն անհասկանալի այնպիսի երևույթի համար, ինչպիսին պատմական, առավել ևս` մշակութային արժեքն է: Աստված պատմության և մշակույթի հետ: Հարցն անգամ այն չէ, որ Ալեքսանյանն այդ առումով tabula rasa (մաքուր տախտակ) է: Մինչև իսկ ամենաթերուս, կյանքում որևէ գիրք չկարդացած մարդը չի քանդի այն տունը, որտեղ ապրում է, թեկուզ` հանուն ինքնապահպանման բնազդի, հանուն իր երեխաների ու մտերիմների: