Հայաստանի մշակույթի նախարարությունը և Թատերական գործիչների միությունը փետրվարի 29-ից մարտի 5-ը Երևանում կանցկացնեն մենաներկայացումների «Արմմոնո» միջազգային թատերական փառատոնը: Այն առանձին ծրագրով ներառելու է նաև Վ. Փափազյանի անվան Շեքսպիրյան միջազգային թատերական փառատոնը: Ի դեպ այս տարի փառատոնը 10-րդն է:
 Մեզ հետ զրույցում փառատոնի տնօրեն Մարիաննա Մխիթարյանն ասաց, որ «Արմմոնոյի» առանցքն է կազմելու լիտվական ծրագիրը, որը նվիրվելու է մեր երկու երկրների միջև դիվանագիտական և մշակութային կապերի հաստատման 20-ամյակին:

Երևանում՝ Արամ Խաչատրյան մեծ համերգասրաում առաջին անգամ հնչեց հանճարեղ Նիկոլո Պագանինիի կոմպոզիտորական ժառանգության վառ նմուշներից մեկը՝ Ջութակի երրորդ կոնցերտը: Մենակատարը միջազգային մրցույթների դափնեկիր, ՀՀ վաստակավոր արտիստ, աշխարհի շատ ու շատ հայտնի նվագախմբերի հետ հեղինակավոր դահլիճներում հանդես եկած Նիկոլայ Մադոյանն էր, իսկ դիրիժորը՝ հարավկորեացի Վոլտե Ջոնգը (ի դեպ Հայաստանի ֆիլհարմոնիկ նվագախումբը նրա ղեկավարությամբ նորովի հնչեցրեց նաև Ֆ. Շուբերտի «Իտալական ոճով նախերգանքը» և Ա. Դվորժակի 9-րդ սիմֆոնիան):

 Հայաստանի պետական կամերային նվագախմբի ծրագրերի և անելիքների, մասնագիտական մի շարք նրբությունների մասին զրուցում ենք նրա գեղարվեստական ղեկավարի՝ Վահան ՄԱՐՏԻՐՈՍՅԱՆԻ հետ
 - Պարոն Մարտիրոսյան, դուք դիրիժոր եք, դաշնակահար և կոմպոզիտոր: Ներկայացրեք, խնդրեմ, այդ մասնագիտությունների փոխներգործությունը:
 - Կարծում եմ՝ այս երեք մասնագիտությունները համատեղելն այնքան էլ դժվար չէ: Թյուր է այն կարծիքը, թե մի քանի մասնագիտություններով զբաղվող մարդը չի կարող հաջողել:
Օրինակ բերեմ մի քանի մեծերի՝ Բեթհովենը, Մալերը, Ռախմանինովը և հանճարեղ կոմպոզիտորներ էին, և հրաշալի կատարողներ ու դիրիժորներ:

Օրն այսօրվա, օրը երեկվա`
Չարենցի կամարի միջով...
Սվետլանա Սոլոժենկինա
 Լրագրողի գրած գիրքը նման չէ «պաշտոնական» գրողի գրքին: Լրագրողին պետք չէ գլուխ ջարդել սյուժեի վրա. այն արդեն պատրաստ է, մնում է միայն շարադրել: Երբ գիրք է գրում թարգմանիչը՝ այն նման չի լինում իր թարգմանած գրքերին: Թարգմանիչը սովորաբար ստիպված չի լինում ինչ-ինչ ճիգեր գործադրել հնարավորինս գեղարվեստական երևալու համար. գրական շնորհը նրա մասնագիտության պարտադիր պայմանն է:

 Բոլորի սիրելի Շուրոչկան` դերասանուհի Լյուդմիլա Իվանովան, ամանորյա տոների նախօրեին հայտնվել է վերակենդանացման բաժանմունքում: Արդեն մեկուկես ամիս է՝ պառկած է հիվանդանոցում: Առողջական վիճակը կտրուկ վատացել էր ուժգին սթրեսից` հանկարծամահ էր եղել նրա ամուսինը` Վալերի Միլյաևը: Թոքաբորբ ախտորոշմամբ տիկնոջը հիվանդանոց ուղարկելով` նա սաստիկ նյարդայնացել էր: Սիրտը չէր դիմացել...

Հեռուստատեսությունում` «Իմ ախպեր ջան»
 Թվում է, թե էստրադան կլանել է երգարվեստի բոլոր ճյուղերը, իսկ աշուղական արվեստը կործանման եզրին է: Բայց բարեբախտաբար կան նվիրյալներ, ովքեր աշուղական արվեստը փրկում են կործանումից: ՀՀ ժողովրդական արտիստ Թովմաս Պողոսյանը շարունակում է զբաղվել աշուղական արվեստի զարգացմամբ ու մատուցմամբ, սերունդներին մեր ունեցած ժառանգությունը փոխանցելու բարդ, դժվարին, միաժամանակ նվիրական գործով:

Հունվարի 24-ին իր 14-րդ՝ «Ուրիշ ծով» լիամետրաժ ֆիլմի նկարահանումների ժամանակ, որով պետք է ավարտվեր 20-րդ դարի հույսերի ու հիասթափությունների մասին եռագրությունը, զոհվեց Թեո (լուսագրերում երբեմն նշվում էր ամբողջական անունը` Թեոդորոս) Անգելոպուլոսը` բոլոր ժամանակների ամենահայտնի հույն կինոռեժիսորը և մեկն այն ընտրյալ վարպետներից, ում կենդանության օրոք են սկսել դասական անվանել: Պիրեյ քաղաքի Կերացինի արվարձանի խաչմերուկում նրան վրաերթի է ենթարկել մոտոցիկլավարը: Հունվարի 27-ին վարպետին հողին հանձնեցին Աթենքի պանթեոնում: Ռեժիսորին դեպի իր վերջին հանգրվան ուղեկցեցին իր ֆիլմերի երգերի ներքո:
 Թեո Անգելոպուլոսը կրթությամբ իրավաբան ու փիլիսոփա էր, առաջին մասնագիտությամբ` լրագրող: Ռեժիսորական կարիերան սկսել է քաղաքական կարճամետրաժ ֆիլմերից: Բազմիցս արժանացել է հեղինակավոր կինոմրցանակների, եղել միջազգային խոշորագույն փառատոների հանձնաժողովների անդամ:

 «Ես չեմ կարող բացատրել, թե ինչպես երբ ու ինչու է դա տեղի ունեցել: Պարզապես վաղ մանկությունից որքան ինձ հիշում եմ՝ հրապուրված եմ Հայաստանի պատմությամբ ու մշակույթով, սիրում եմ հայկական երաժշտությունը, բնությունը և խոհանոցը: Չնայած Հայաստանում առաջին անգամ անցած տարի եմ եղել, երբ արդեն Մոսկվայի պետական համալսարանի ուսանողուհի էի: Պարզապես այնպես է ստացվել, որ մանկուց ինձ շրջապատում են հայերը. թե մանկապարտեզում, թե դպրոցում իմ լավագույն ընկերուհիները հայուհիներ էին, ու հիմա էլ ես աշխատում եմ հայերի շրջապատում»: Իրեն այսպես ներկայացրեց Ռուսական հայկական առաջին հեռուստաալիքի (ՏՎ ԱՐՄ ՌՈՒ) հաղորդավարուհի Եկատերինա ՍՏՐՈԳԱՆՈՎԱՆ` Երևան կատարած վերջին այցի ժամանակ:
 Առաջին հայկական հեռուստաալիքը Մոսկվայում բացվել է 2010 թ. ապրիլին և այսօր հեռարձակվում է Մոսկվայում ու մոսկովյան շրջանում, Սանկտ Պետերբուրգում և Լենինգրադյան շրջանում, Ռուսաստանի շատ մարզերում, ինչպես նաև Ղազախստանում, Լատվիայում, Լիտվայում, Էստոնիայում և բնականաբար՝ Հայաստանում: Ամենաժամանակակից սարքավորումների առկայությունը հեռուստատեսային թիմի անդամներին թույլ է տալիս մոտավորապես 80 տոկոս սեփական արտադրանք ապահովել` Ռուսաստանի, Հայաստանի և աշխարհի նորությունները, հարցազրույցներ քաղաքական գործիչների, երկրի նշանավոր մարդկանց հետ, մարզական ու զվարճալի ծրագրեր: Կարճ ասած` լիարժեք հեռուստաալիք է:

 2012 թ. սկիզբը Գ. Սունդուկյանի անվան ազգային ակադեմիական թատրոնի համար իրադարձային էր` թատրոնը վերջապես նոր գլխավոր ռեժիսոր ունեցավ: 2008 թ. զրկվելով գեղարվեստական ղեկավարից` այն վերածվել էր համընդհանուր փորձաբեմի` ազատ հարթակ տրամադրելով տարբեր մտածողություն և թատերական տարբեր«դավանանքներե ունեցող ռեժիսորների` այդ փորձարկումների ընթացքում կորցնելով«մայրթատրոնականե յուրօրինակ դիմագիծը: Սրտացավ արվեստագետները, թատրոնի դերասանական կազմը, տնօրենը այդ գիտակցությամբ բարձրաձայնեցին գեղարվեստական ղեկավարի պաշտոնը վերականգնելու մասին: Մոտ չորս տարի պահանջվեց նոր նշանակման համար, բայց ոչ թե գեղարվեստական ղեկավարի, այլ գլխավոր ռեժիսորի պաշտոնում: Թեև դա կարևոր չէ, կարևոր է այն, որ թատրոնն արդեն գեղարվեստական հարցերը հոգացող ղեկավար ունի, ում ուսերին մեծ պատասխանատվություն է դրված` տարիների ընթացքում հյուսված բազմաթիվ խարդավանքներից, բամբասանքներից հետո վերականգնել հանրապետության գլխավոր թատրոնի հեղինակությունը: Մեր հյուրն է թատրոնի նորանշանակ գլխավոր ռեժիսոր Տիգրան ԳԱՍՊԱՐՅԱՆԸ: Նա 1984 թ. դեռ Երևանի գեղարվեստաթատերական ինստիտուտի ռեժիսուրայի բաժնում ուսանելու տարիներից` աշխատանքի է ընդունվել Գ. Սունդուկյանի անվան ազգային ակադեմիական թատրոնում, և այդ օրվանից մայր թատրոնը դարձել է նրա երկրորդ տունը:

 Իր կտավներից մեկն այսպես է անվանել Սվետլանա ՀԱԿՈԲՅԱՆԸ, ըստ երևույթին ակնարկելով մեր առօրյայի, ապրելակերպի, մտածողության, ի վերջո, աշխարհիս դրվածքի քաոսային բնույթը, որն ընկալվում է իբրև, ինչու չէ, յուրատեսակ ներդաշնակություն: Այսօր, երբ խնդիր չէ ոչ միայն ինքնարտահայտվելը, այլև հանրությանը ներկայանալը, շատերն իբրև ինքնահաստատման միջոց դիմում են արվեստի այս կամ այն ոլորտին:
Սվետլանա Հակոբյանի պարագայում, ում ցուցահանդեսը բացվել է Հայաստանի նկարիչների տան սրահում, ինքնահաստատումն առկա է` նա«Դարե տարածաշրջանային հիմնադրամի հոգաբարձուների խորհրդի նախագահն է, կայացել է նաև իբրև կին և մայր, ապրում է բարեկեցիկ կյանքով, և ուրեմն ո՞րն է նրա փնտրտուքի ակունքը: Փորձենք իմանալ:
 - Տիկին Սվետլանա, ե՞րբ է հիմնադրվել«Դարըե և ի՞նչ նպատակով:
 - Հինգ տարի առաջ, այս տարի մեզ համար փոքրիկ հոբելյան է:«Դարըե հիմնադրվել է մշակույթին սատարելու նպատակով, որովհետև մենք ուրիշ ճանապարհ չունենք, մեր ազգի առաքելությունը` հայ մարդու խորհուրդը, մշակույթով աշխարհին ներկայացնելն է: Ամենասկզբում«Դարըե հիմնադրելու խթան եղավ Չարենցավանի թիվ 3 դպրոցի ՘այնտեղ սովորել էին իմ որդիները՗ վերանորոգելու առիթը, հետո Գեղարքունիքի մարզի Ծաղկունք գյուղում կառուցեցինք եկեղեցի և դպրոց: