Պոլիտկոռեկտ և մշուշոտ ձևակերպված պատճառը, որն իբր ստիպել է Կարեն Կարապետյանին հրաժարվել քաղաքապետի պաշտոնից և կիսատ թողնել իր բոլոր նախաձեռնած գործերը, գուցեև դուր եկավ իշխող վերնախավին, բայց հանրության մեջ բավականին ցավագին արձագանք առաջացրեց: Հիմա ով չի ալարում՝ քննարկում է, թե իրականում ինչու հեռացավ Կարեն Կարապետյանը, և ով է նրան ստիպել, որ նման քայլ կատարի: Վարկածներից մեկով Երևանի արդեն նախկին քաղաքապետը ոչ այնքան աշխատանքից է «հեռացվել», որքան իշխող թիմից, քանի որ նրա կերպարը չի համապատասխանում նախընտրական գործընթացների տրամաբանությանը, մեկ այլ վարկածով նա իր քաղաքանպաստ գործունեությամբ տրորել է օրենքի վրա «թքող» որոշ օլիգարխների ոտքերը, իսկ երրորդով` նրան չեն վստահում, քանի որ Քոչարյանի մարդն է և այդպես շարունակ...

Ազգային ժողովի խոսնակ Հովիկ Աբրահամյանի հրաժարականի կապակցությամբ մամուլն ու քաղաքական գործիչներն ինչ եզրահանգումներ էլ անեն՝ դավադրության մասին վարկածը, որն առայսօր շարունակում է մնալ հիմնականը, քննադատության չի դիմանում: Թեկուզ հենց այն պատճառով, որ ոչ մի իմաստ չունի իրականացնել այդքան բարդ և խորամանկ կոմբինացիա` «դավադիր» Հովիկ Աբրահամյանին նշանակել հանրապետականների նախընտրական շտաբի ղեկավար, ինչ է թե՝ նրան զրկեն իշխանական լծակներից՝ միաժամանակ պահելով հսկողության տակ: Թերթերից մեկի գրածի համաձայն՝ Սերժ Սարգսյանն այդ քայլով իբր երկու նապաստակ է սպանում:

Հոկտեմբերի 18-ին Սանկտ Պետերբուրգում ԱՊՀ ութ երկրների (Ռուսաստան, Ուկրաինա, Բելառուս, Մոլդովա, Հայաստան, Ղազախստան, Ղրղըզստան և Տաջիկստան) կառավարություններն ստորագրեցին «Ազատ առևտրի գոտու ստեղծման մասին» պայմանագիրը: Այս համաձայնագրի ստորագրումը նախապատրաստվում էր գրեթե քսան տարի և, ինչպես նշեց ՌԴ վարչապետ Վլադիմիր Պուտինը, այն մի տեսակ անսպասելի էր մասնակիցների համար: Արևմտյան վերլուծաբանների կարծիքով դրանում մեծ դեր է խաղացել եվրոյի գոտու ֆինանսական ճգնաժամը: Եվրոպան հիմա ժամանակ չունի հետխորհրդային տարածքի երկրների մասին մտածելու և այդ մասին ոչ երկիմաստ նշվել է Վարշավայի գագաթաժողովում: Ուզբեկստանը, Թուրքմենստանը և Ադրբեջանը հայտարարել են, որ մինչև դեկտեմբեր կմտածեն վերոհիշյալ փաստաթղթի ստորագրման մասին:

Սարսափելի վիճակագրություն` երեք կյանք՝ երկու շաբաթից էլ քիչ ժամանակահատվածում, դեռ նոր միայն հասուն կյանք թևակոխած երեք պատանիների կյանք, որոնցից ամենամեծը ընդամենը 21 տարեկան էր: Իսկ որքան շատ են նրանք` վերջին տարիներին բանակում ոչ թշնամու ձեռքով զոհվածները... Սարսափելի վիճակագրություն, սարսափելի հենց միայն սովորական դառնալով:
Ինչո՞ւ ենք խաղաղ ժամանակներում կորցնում մեր որդիներին: Ո՞վ է պատասխան տալու նրանց մայրերին և հայրերին, այդ դժբախտ մարդկանց, ովքեր ինչ-որ բարդութավորված տականքների պատճառով դատապարտված են իրենց կյանքի մնացած օրերն անցկացնելու անսփոփ վշտի մեջ: Այդ սարսափելի կորուստների համար անհուն ցավ ու ամոթ ես զգում:

Դպրոցը եղել և մնում է հասարակության ամենախոցելի ինստիտուտներից, քանի որ ուղղակիորեն կապված է մեր երեխաների հետ: Դպրոցական խնդիրները բազմիցս արծարծվել են«Հայաստանի զրուցակցիե էջերում: Մեր երեխաները ենթարկվում են նորագույն դպրոցի չգրված օրենքներին` հաճախ կրելով հոգեկան ծանր ապրումներ: Կրթության և գիտության նախարարությունը անօրինությունները վերացնելու իր տարբերակն է առաջարկել` բացելով թեժ գիծ, իբր որպեսզի ծնողն իր դժգոհությունների մասին անմիջապես ահազանգի:

Միայն ռուսերեն

Բոլոր ուժերով ձգտում եմ գոնե որևէ տրամաբանություն գտնել ՀԱԿ-ի գործողություններում, բայց ոչ մի կերպ չի ստացվում: Իշխանությունների հետ բանակցությունները դադարեցված են, քանի որ նրանք հրաժարվել են գրավով ազատել ՀԱԿ-ի ակտիվիստ, իրենց տեսանկյունից «քաղբանտարկյալ» Տիգրան Առաքելյանին: Որոշում էր ընդունվել մեկ շաբաթ անընդմեջ շուրջօրյա հանրահավաքներ անցկացնել` իշխանություններին ներկայացնելով ութ պահանջ: Ընդ որում Տեր-Պետրոսյանը հայտարարել է, որ իրենք մաքսիմալիստներ չեն ու պատրաստ են փոխզիջման գնալ առաջին երկու պահանջների` արտահերթ ընտրությունների անցկացման և Ընտրական օրենսգրքի փոփոխության հարցում: Կներեք, բայց ի՞նչ փոխզիջման մասին է խոսքը: Չէ՞ որ այս դիրքորոշումը կանխավ դատապարտված էր ձախողման: Հետոն ավելի վատ է: ՀԱԿ-ը հայատրարում է, որ (հանրահավաքներին զուգահեռ) պատրաստ է առանց նախապայմանների վերսկսել իշխանությունների հետ բանակցությունները: Այ քեզ բան... Բա Տիգրան Առաքելյա՞նը: Եթե պատրաստ էին այդ հարցում զիջել` էլ ի՞նչ իմաստ ուներ բանակցությունները դադարեցնելը: Այդ դեպքում էլ ո՞րն էր մեկշաբաթյա հանրահավաքների իմաստը: Ի՞նչ կարիք կար ստորանալ: Եվ ի պատասխան ապտակ ստացան` «կոալիցիոն» բանակցողների մի խումբ հանդես եկավ հայտարարությամբ առ այն, որ բանակցությունների վերսկսման հարցը չի քննարկվի, քանի դեռ շարունակվում են անօրինական հանրահավաքները: Եվ միայն դրանից հետո ՀԱԿ-ը հայտարարեց, որ «այսուհետ անիմաստ է համարում նման իշխանությունների հետ որևէ բանակցություն վարելը»:

Ցավ, դառնություն,  վիրավորանքի զգացումª մեր տղաներին վիճակված անարդարության` անբախտության համար… Հոկտեմբերի 11-ի ուշ երեկոյան հենց այդ ապրումներն էին համակել մեր ֆուտբոլիª իսկապես հրաշալի հավաքականի հազարավոր երկրպագուների սրտերը` խաղի չարաբաստիկ` 26-րդ րոպեից, երբ գլխավոր մրցավար Գոնսալեսը թույլ տվեց կոպիտ, իսկ նման վճռորոշ խաղում նաև անթույլատրելի սխալ` նկատելով Բերեզովսկու բավականին վիճելի ձեռքով խաղը տուգանայինի սահմաններից դուրս և անտեսելով մեր դարպասները գրոհող Սայմոն Քոքսի նմանօրինակ, ավելին` ակնհայտ ֆոլը (խաղից հետո նա խոստովանեց, որ իրոք ձեռքով է օգնել գնդակին) ընդհուպ մինչև Եվրոպայի առաջնության եզրափակիչ փուլ ընկնելու մեր վերջին հույսերը վերջնականապես խորտակած ավարտական սուլոցը: Մրցավարի այդ սխալը (միտումնավոր, թե պատահական` չգիտեմ) չէր կարող ճակատագրական դեր չխաղալ: Առաջին խաղակեսի արդեն կեսից տասը խաղացողով մնալը դեռ դժբախտության կեսն էր:

«Հանդուրժողական ինտերնացիոնալ» Ադրբեջանը հերթական անգամ աշխարհին ցույց տվեց իր հանդուրժողականությունը և ինտերնացիոնալիզմը: Ոչ այնքան Ռամիլ Սաֆարովի ոգով, ով կացնով սպանել էր քնած մարդուն միայն նրա համար, որ նա հայ էր: Նախ՝ որովհետև հայի վրա նոր հարձակումը ոչ թե գիշերվա քողի տակ էր, այլ օրը ցերեկով՝ բազմաթիվ մարդկանց ներկայությամբ: Եվ ոչ թե երրորդ երկրում, այլ Ադրբեջանի մայրաքաղաքում` Հեյդար Ալիևի անվան մարզահամալիրում, որտեղ այդ օրերին անցվում էր բռնցքամարտի աշխարհի առաջնությունը:
Տխրահռչակ «Ղարաբաղի ազատագրման կազմակերպության» ակտիվիստների մի խումբ` Ակիֆ Նագիի ղեկավարությամբ (նույնիսկ Բաքվում նրան, մեղմ ասած, ոչ համարժեք վարքագծով մարդ են համարում) պարզապես խուժել է մարզահամալիր և քարեր ու շշեր շպրտել հայ մարզիկների վրա: Սպասելով, որ հայ բռնցքամարտիկը ռինգ դուրս գա` նրանք «Հայեր կորեք», «Ամոթ հրավիրողներին», «Ղարաբաղ կամ մահ» գոռոցներով ռինգ նետեցին քարերի ու շշերի մի ամբողջ կույտ: Մրցումներն իհարկե դադարեցվեցին: Հայ բռնցքամարտիկը և հանդիպման դատավորները ստիպված էին լքել դահլիճը:
Քարերով զինված մարդիկ ինչպե՞ս էին կարողացել թափանցել մեծն Հեյդար Ալիևի անվան լավ հսկվող մարզահամալիր, ինչո՞ւ համաշխարհային մրցաշարի օրերին Ադրբեջանի իշխանությունները չեն կարողացել կամ չեն ցանկացել չեզոքացնել Ակիֆ Նագիի բացահայտ ֆաշիստական կազմակերպությունը և վերջապես՝ ինչո՞ւ դրժվեց մրցումների բոլոր մասնակիցների անվտանգությունն ապահովելու վերաբերյալ Ադրբեջանի իշխանությունների խոստումը և ինչո՞ւ չի լսվում Բռնցքամարտի միջազգային ֆեդերացիայի բողոքը` այս հարցերը դեռ մնում են անպատասխան: Հավանաբար դրանց մի մասը հետագայում կուղղվի Ադրբեջանի ոչ միայն մարզական իշխանություններին:

ՄԱԿ-ի գլխավոր ասամբլեայի նիստում մի ամբողջ բանավեճ ծավալվեց Ղարաբաղի խնդրի շուրջ: Սկզբում Թուրքիայի վարչապետ Էրդողանը հայտարարեց, որ Ադրբեջանի տարածքի զգալի մասը Հայաստանը գրավել է, ապա՝ պետք է լուծել Ղարաբաղի հարցը, քանի դեռ այն չարորակ ուռուցքի չի վերածվել: Մի խոսքով` ամեն ինչ՝ ինչպես միշտ: Հետո եկավ Սերժ Սարգսյանի հերթը, նա ասաց, որ Կազանից հետո խնդրի լուծումը դժվարացել է, որ ամբողջ աշխարհում հաղթանակում է ազգերի ինքնորոշման սկզբունքը (բերեց Հարավային Սուդանի օրինակը), որ բանակցությունները ձգձգվում են բացառապես Ադրբեջանի մեղքով: Հարկ է նշել, որ Կազանից հետո պաշտոնական Երևանի դիրքորոշումն ավելի համարձակ է դարձել, ինչը միանշանակ դրական է` նույնիսկ եթե հաշվի առնենք, որ այն հրահրված է Ադրբեջանի դիրքորոշմամբ:
Իր ելույթում Ռուսաստանի արտգործնախարար Սերգեյ Լավրովը նշեց, որ եթե ղարաբաղյան հակամարտության կողմերից մեկը փորձի հարցը լուծել ուժով` ապա Ռուսաստանն իր բոլոր հնարավորությունները գործի կդնի` դա կանխելու համար: Պարզ և հասկանալի (Ադրբեջանի համար):
Ադրբեջանի արտգործանախարար Մամեդյարովը, որի ելույթը (տվյալ հարցի շուրջ) վերջինն էր, մի տեսակ անտրամաբանորեն հայտարարեց, որ Հայաստանի նախագահն իր արտահայտություններով ժողովրդին ոչ թե խաղաղության, այլ պատերազմի է պատրաստում: Ելույթների հակամիտության պատճառն այն անորոշ վիճակն է, որում հայտնվել է խնդիրը՝ կազանյան բանակցություններից հետո: Քառնեգի կենտրոնի Կովկասի հարցերով փորձագետ, ղարաբաղյան խնդրի գիտակ Թոմաս դը Վալը հայտարարեց, որ հարցի լուծումը փակուղի է մտել, և որ ինքը դեռ ոչ մի ելք չի տեսնում: Նրա կարծիքով կյանքը ցույց է տվել, որ խնդրի լուծումը ոչ այնքան միջնորդների ու գերտերությունների, որքան Հայաստանի ու Ադրբեջանի ձեռքում են: Եվ վերջին ժամանակներս իրոք այդպես է:

Երեկ` հոկտեմբերի 6-ին տարածաշրջանային շրջագայության շրջանակներում պետական այցով Երևան ժամանեց Ֆրանսիայի նախագահ Նիկոլա Սարկոզին: Սարկոզիի այցը Հայաստան՝ վերլուծաբաններից շատերը դիտարկում են գարնանը Ֆրանսիայում անցկացվելիք նախագահական ընտրությունների համատեքստում` հաշվի առնելով Ֆրանսիայի բազմաքանակ` մոտ կեսմիլիոնանոց և ինչն առավել կարևոր է` ազդեցիկ հայկական համայնքի աջակցությունն ստանալու նրա ձգտումը: Իսկ թուրքական Hurriyet թերթն ընդհանրապես Սարկոզիի այցը Երևան անվանել է «գրոհային քայլ՝ հայկական սփյուռքի վստահությունը վերականգնելու նպատակով»: Այդ վստահությունն ինչպես հայտնի է՝ բավականին խարխլվել էր այն բանից հետո, երբ մայիսի 4-ին Ֆրանսիայի սենատը Ելիսեյան պալատի ճնշման տակ հերթական անգամ մերժեց Հայոց ցեղասպանության ժխտումը քրեականացնելու մասին օրինագծի ընդունումը: Հայկական ազդեցիկ կազմակերպություններից մեկը` Ֆրանսիայի հայկական կազմակերպությունների համակարգող խորհուրդը (CCAF), այդ օրերին հանդես եկավ բավականին կոշտ հայտարարությամբ` հայկական ծագումով բոլոր քաղաքացիներին` ցեղասպանության զոհերի ժառանգներին կոչ անելով այդ դավաճանությունից հետո քաղաքական անհրաժեշտ եզրակացություններ անել: Նախագահ Սարկոզիի կոշտ քննադատությամբ հանդես եկավ նաև Շառլ Ազնավուրը:

Այսօր Երևանում Հայաստանի հավաքականը կանցկացնի ֆուտբոլի Եվրոպայի 2012 թ. առաջնության ընտրական մրցաշարի նախավերջին խաղը: Եվ չնայած պետական այցով Հայաստանում է Ֆրանսիայի նախագահը, վերջապես բացվում է Շարլ Ազնավուրի տուն-թանգարանը, Ազատության հրապարակում եռում են հանրահավաքային կրքերը, և արդեն հաջորդ շաբաթ երկրում մեկնարկում է մարդահամարը, Մակեդոնիայի հավաքականի հետ այս հանդիպումն իմ կարծիքով կստվերի շաբաթվա և գուցե նույնիսկ ամբողջ տարվա բոլոր մյուս նորությունները: Ընտրական փուլի ամբողջ ընթացքում առաջին անգամ Հայաստանի ֆուտբոլի հավաքականի գլխավոր մարզիչ Վարդան Մինասյանն ասաց, որ իր թիմին տեսնում է Եվրոպայի առաջնության եզրափակիչ մասում, իսկ Հայաստանի ֆուտբոլի բարձրագույն ղեկավարությունը հայտարարեց, որ ձախողում կհամարի, եթե մեր հավաքականը դուրս չգա Եվրո-2012:
Դժվար է մասնագետների այս կարծիքների հետ չհամաձայնելը. հիշեցնեմ, որ Հայաստանի հավաքականը ութ խաղում վաստակել է 14 միավոր, ընդ որում խփել է ավելի շատ գոլ, քան այս խմբում մեր մրցակիցներից որևէ մեկը` 17: Առայժմ մենք երրորդ տեղում ենք: Բայց անկախ նրանից, թե այսօր և հոկտեմբերի 11-ին ինչպես կխաղան Հայաստանի հավաքականի մրցակիցները` մերոնց վերջին երկու խաղերում միայն հաղթանակ է պետք: Այդ դեպքում հայկական մեծ երազանքը միանգամայն իրականանալի կդառնա:

Հայաստանի կիսապաշտպան Մխիթարյանը Եվրո-2012 ընտրական մրցաշարի՝ Մակեդոնիայի հետ խաղի նախօրեին նշեց, որ թիմը կենտրոնացած է միայն այս խաղի վրա և Իռլանդիայի հետ հանդիպման մասին (հոկտեմբերի 11) չի մտածում: Նրա խոսքերով՝ թիմը միայն հաղթանակի է տրամադրված:
«Արդյունքն անսպասելի և առանց պատճառների չի գալիս: Մեր թիմում շատ երիտասարդ ֆուտբոլիստներ կան, ովքեր արժանացել են մարզիչների վստահությանը: Ֆուտբոլիստները հստակորեն հասկանում են պահանջները և հնարավոր ամեն ինչ անում են՝ այդ վստահությունն արդարացնելու համար: Մեր հավաքականի խաղը կառուցված է մարզիչների և ֆուտբոլիստների փոխադարձ վստահության վրա: Բոլորն էլ նույն մոտեցումն ունեն` մարզիչները, ֆուտբոլիստները, ֆեդերացիայի ղեկավարները, թիմի բժիշկները: Մենք մեկ ամբողջական և առողջ մեխանիզմ ենք:

«Նապոլիի» և Մակեդոնիայի հավաքականի 28-ամյա հարձակվող Գորան Պանդևը չի կարողանա օգնել իր ազգային թիմին՝ հոկտեմբերի 7-ին Հայաստանի հետ Երևանում կայանալիք խաղում: Այդ որոշմանն են հանգել Մակեդոնիայի հավաքականի բժշկի հետ խորհրդակցելուց հետո: Պանդևը ստիպված է վերադառնալ Նեապոլի ակումբ, որտեղ էլ կշարունակի բուժումը:

Սլովակիայի հավաքականի կապիտան Մարեկ Գամշիկը Եվրո-2012 ընտրական փուլի Ռուսաստանի հետ խաղի նախօրեին հույս է հայտնել, որ կկարողանա գրավել հակառակորդի դարպասը:
«Ռուսաստանի հետ խաղում ես գոլ խփելու հրաշալի հնարավորություն կունենամ: Ես Հայաստանի և Իռլանդիայի հետ խաղերում ևս հակառակորդի դարպասը գրավելու հրաշալի հնարավորություն ունեի, բայց ցավոք՝ չստացվեց: Ինձ դուր է գալիս, որ հիմա ես շատ եմ խաղում և քիչ մարզվում:

Սլովակիայի հավաքականի գլխավոր մարզիչ Վլադիմիր Վայսը պատմեց, թե իր թիմն ինչի շնորհիվ կարող է հաղթել Ռուսաստանին՝ Եվրո-2012-ի ընտրական մրցաշարի առաջիկա խաղում. «Մեր հավաքականի բոլոր ֆուտբոլիստները գիտեն, թե առաջիկա երկու խաղերին ինչ է պետք անել` վաստակել վեց միավոր: Այդ խաղերին մենք կանենք հնարավոր և անհնար ամեն ինչ՝ մեր նպատակին հասնելու համար: Ռուսաստանը խաղում է հարձակվողական ֆուտբոլ, ձգտում է բոլոր մրցակիցների հետ խաղերում հանդիպման ընթացքը վերահսկել:

Նախագահական հերթական ընտրությունների հետ մեր երկրում սկսվում է «Արջամկան օրը»: Պարզապես արջամուկը ժամանակ առ ժամանակ փոխում է անունն ու ազգանունը: 1998 թ. սկսած ուղիղ մեկ տասնամյակ՝ նախընտրական գլխավոր չարչրկված ինտրիգն էր` Լևոն Տեր-Պետրոսյանը կվերադառնա՞ մեծ քաղաքականություն և թեկնածությունը կդնի՞ նախագահական պաշտոնի համար: 2003 թ. մամուլում երկար խմորումներից և ընդդիմության բազմանշանակ ակնարկներից հետո հոգնեցուցիչ ընդմիջումն ավարտվեց նրանով, որ Տեր- Պետրոսյանը հրաժարվեց պայքարել նախագահական աթոռի համար: Ի դեպ եթե հիշում եք` առաջինն այդ մասին բարձրաձայնեց Ռուսաստանի առաջին նախագահ Բորիս Ելցինը, որ 2002 թ. գարնանն այցով Հայաստանում էր և շփվում էր իր հայ գործընկերոջ՝ ՀՀ նախկին նախագահի հետ: Այդ ժամանակ նա լրագրողներին հայտնեց. «Լևոն Տեր-Պետրոսյանն ինձ ասաց, որ չի պատրաստվում իր թեկնածությունն առաջադրել նախագահական ընտրություններում: Մենք նրա հետ քաղաքականության մասին ընդհանրապես չենք խոսել:

Անկեղծորեն ասած` ես դժվարությամբ էի պատկերացնում Լևոն Տեր-Պետրոսյանի և Սերժ Սարգսյանի եղբայրացումը՝ տոնական միջոցառումների ժամանակ: Իսկապես միայն անսպառ երևակայության տեր մարդը կարող էր նրանց միասին պատկերացնել նույն տրիբունայում զորահանդեսն ընդունելիս կամ տոնական ճաշկերույթին շամպայնով լի բաժակները միասին բարձրացնելիս: Եվ Լևոն Տեր-Պետրոսյանը չէր կարող գնալ նման չմտածված քայլի, նույնիսկ եթե անձամբ իր համար դրանում որևէ դատապարտելի բան չտեսներ. ախր նրա հետնորդները չեն ների, եթե իրենց առաջնորդը հանկարծ գնա ու բաժակ բարձրացնի «ավազակապետների» հետ:

Այսօր առավոտվանից գիտե՞ք ում էի հիշել` Իրաքի տխրահռչակ նախագահ Սադամ Հուսեինին: Հիմա կասեք, ինչի՞, ողջ երկիրը պատրաստվում է Անկախության տոնին, իսկ դու նստել, բռնապետին ես հիշում: Ավելի ճիշտ վերհիշեցի նրա հետ կապված մի պատմություն: Սադամ Հուսեինն իր երկրի մի գործարան է այցելում, բոլորը մեկ մարդու պես ոտքի են ելնում`բացի մեկից: Նախագահը մոտենում է և հարցնում. Դուք ինձ ճանաչո՞ւմ եք: Այո: Իսկ ինչո՞ւ չեք ոտքի կանգնում: ՙՔանի որ այդ դեպքում կընդհատվի իմ աշխատանքը և գործարանը կտուժի՚: Բոլորը վախեցած նայում են այդ համարձակին, իսկ նախագահը հեռանալիս հրահանգում է պարգևատրել նրան: (Ասեմ, որ աշխատանքի նվիրյալը հայ էր):

Գիտեմ, որ սարսափելի կհնչի, բայց անկեղծորեն ասած, որքան էլ սիրտս փորփրում եմ, առանձնահատուկ ոչ մի կարեկցանք չեմ հայտնաբերում այն նախկին պետծառայողների հանդեպ, ում տները վերջին շրջանում ավազակային հարձակումների են ենթարկվել: Տուժած կանանց, մայրերին, երեխաներին կարեկցում եմ ամբողջ հոգով ու սրտով, բայց իրենց՝ ընտանիքների հայրերի հանդեպ, ավաղ, համարժեք զգացմունքներ չեն առաջանում:

«Հիմարին կարելի է ճանաչել երկու նշանով` շատ է խոսում իրեն չվերաբերող բաների մասին ու կարծիք հայտնում, երբ նրան ոչ ոք չի հարցնում»,- ասում էր Պլատոնը: «Կարճ խելքը երկար լեզու ունի»,- սա էլ արդեն Արիստոֆանեսն է ասել՝ նույն բանի մասին:

Ես հավանաբար չէի գրի Գանձասարի պարսպի երեսապատման շուրջ բարձրացած աղմուկի մասին (ի վերջո ճարտարապետները շատ հաճախ են հալածում այս կամ այն շինարարական կամ վերակառուցողական նախագծերը), եթե չտեսնեի միտումնավոր և լայնածավալ քարոզարշավ այն մարդու դեմ, ում նախաձեռնությամբ և միջոցներով այդ աշխատանքներն իրականացվում են:

Հենց այն ժամանակ, երբ Ամենայն հայոց կաթողիկոս Գարեգին Բ-ն այցով Վրաստանում էր և իր վրացի գործընկեր Իլյա Բ-ի հետ ստորագրում կամ չէր ստորագրում համատեղ կոմյունիկե, վրացական ընդդիմադիր լեյբորիստները ամերիկյան ֆի-նանսիստ և ծագումով հայ միլիարդատեր Քըրք Քըրքորյանի լուսանկարն էին ուղարկում հայտնի դերասան Վախթանգ Կիկաբիձեին:

Երևանի բանուկ և մարդաշատ վայրերում տեսախցիկներ տեղադրելու գաղափարի առնչությամբ ես հակառակ առաջարկ ունեմ. եկեք նախ տեսախցիկներ տեղադրենք հայաստանյան իշխանության ներկայացուցիչների մեծ ու փոքր կուտակումների բոլոր վայրերում, պարզ ասած՝ պաշտոնյաների աշխատասենյակներում, խորհրդարանում, կառավարությունում:

Ոչ հայաստանյան իշխանությունները, ոչ էլ ընդդիմությունը չեն դադարում զարմացնել քաղաքական քիչ թե շատ թարմ կրեատիվի լիակա-տար բացակայությամբ: Ամեն ինչ այնքան կանխատեսելի է ու ծեծված, որ սիրտդ է խառնում: